Zwitserse variant

Ik had het ook niet goed begrepen en toen maakte ik deze.

Ze zat zich af te vragen wat ze in ’s hemelsnaam hier op dat perron zat te doen. Stations hebben grote gaten, want er moeten treinen door heen. Dus tocht het er als de hel. Meestal, en zo was dat hier ook, zitten er ook grote breuken in het glazen dak, met de groeten van de nieuwe vrije jeugdopvoeding. Daar komt regen door heen. Zeiknatte regen. Regenkleding staat bekend om slechte sluiting en lekkage in het textiel en die van haar maakte daarop geen uitzondering.
Er liepen ook enge mensen die haar schattend aankeken, op eetbaar- of aanrandbaarheid.
Hoe lang was dat eigenlijk naar Zwitserland. Los van de vraag wat ze tussen al die sneeuw en eng gejodel moest doen. Ze pakte haar laptop. Schiphol. Het volgende toestel. Dat was nog te halen. Maar toen ze wilde boeken zag ze een krankzinnige prijs.
Nou, wat haar betrof kon hij van alles krijgen, maar niet in haar aanwezigheid.
Een SMS was snel gemaakt.
“Ben verhinderd”.
Ze stapte op de tram en ging naar haar warme en droge huis, waar haar lieve man nietsvermoedend zat te wachten. ‘Wat ben je laat?’
‘Ja. Het was druk. Heb je koffie?’
‘Ja. Met nog een tompouce ook. Ik was toch bij de Hema.’
Genietend nuttigde ze het mierzoete gebak. Dat hadden ze vast niet in Interlaken.