Zwitserland (oef)

De oefening van Don, omdat het zo storm loopt :-)


Oef 1:
Zwitserland. Alleen het woord al maakte haar nerveus. Ze wachtte op de trein, het duurde nog twintig minuten voordat die binnen zou rollen. Ze zuchtte diep, voelde de rillingen over haar rug. Ze zocht steun en ging op een bankje zitten. Ze keek omhoog op de klok. Zwitserland. Ze probeerde zich te ontspannen maar haar knieën knikten nog steeds.


Oef 2:
De trein naar Zwitserland stond stil op het station. Ze keek er naar en dacht aan het land van de Eiger en de Jungfraujoch, bergen, sneeuw, stijl, Zwitserland, prachtig. Althans aan de buitenkant. Het klimaat werd daar steeds grimmiger. Ze voelde de rillingen nog over haar rug, haar knieën knikten bijna nog. Wat een ervaring, zeg. Ze keek op de klok op het station, ze wachtte op de trein, die over twintig minuten zou binnen rollen. Ze ging op een bankje zitten en zocht steun om haar Zwitserse doodervaring niet de overhand te laten krijgen. Pfft, ze was blij dat ze daar niet meer naar toe hoefde. Zij ging dit keer naar Den Haag, de andere kant op.


Oef 3:
De vrouw zat op een stationsbankje stralend van zich af te kijken. Ze gloeide van verliefdheid, ze zou naar Zwitserland gaan. Alleen al als ze er aan dacht, die nacht in Interlaken, met haar geliefde. Ze kreeg nog de rillingen over haar rug, haar knieën knikten bijna, heerlijk die nacht. Nog even wachten. Ze keek op de klok. Twintig minuten, en dan zou haar trein binnen rollen.

Et cetera
Et cetera
Et cetera