Woorden wegen

Woorden wegen om te zeggen
wat niet te zeggen is,
enkel te vermoeden doorheen
de kieren van de daagse dingen.

Hoe verlangen schuilt in droeve ogen,
hoe een flonkering van licht verschijnt
in een glimlach die plots te zien is,
hoe de nevel stil de dagen dempt.

Moeten we dan zwijgen omdat nooit
en nergens alles te vangen is,
te temmen, te plannen?

Neen, laat ons blijven pogen
het onmogelijke toch te doen:
iets in woorden te vangen

Adeleyd

  • Wil je reageren op deze bijdrage? Reageren is eenvoudig. Klik op ‘discuss’ onderaan deze pagina en geef vervolgens je mening over dit gedicht.
  • Je kunt ook een stem op bijdragen uitbrengen. Klik daarvoor op ‘rate’ onderaan deze pagina en druk op het plusteken + om een positieve stem uit te brengen.