Vileine, zeg excuus

Vileine vertrok met haar vriend naar New York, op naar het experimentele toneel.
Jazeker, dat hebben ze in Amerika. Slechts in San Francisco, maar zeker ook in the Big Apple. Althans, zeker als er Nederlanders bij betrokken zijn.
Dan gaat het om bloot.
Al bubbelend in het bad, erecteren op het podium, borstenwiebelend op het bed, en kotsend van de drugs of drank.
Zeker, dat met het beeld van de Hollander. Daar zijn we trots op op het witte doek.
Met een oppervlakkige diepte van een lichtstraal op goudblad, met een platheid van alledag.
Tjonge, tjonge. De puberale schrijver is trots op zichzelf. De luierdragende kleuter schrijft over seksuele situaties, die al volwassener werden behandeld in de jaren zeventig.
Het is nu 2010, man. Grow up boy!
Schrijvers van Nederland bemoei je eens met grotere zaken dan puberale kriebels van de onderbuik.
Vileine, zeg eens excuus tegen het volk, dat je dit soort onderwerpen nog durft te behandelen.
Pathetisch. Zielig.