Vegetatieve manipulatie

Als liefhebber van planten heb ik veel manieren uitgeprobeerd om mijn groene vriendjes een vruchtbaar leven te geven. Ik heb helaas totaal geen groene vingers … In mijn tuintje staat in de zomer mijn Kamperfoelie uitbundig te bloeien en wanneer de schemering dan zachtjes invalt word ik nog een keertje extra beloond met haar kruidige aroma. Mijn Blauwe Winde geneest zelfs een slechtziende van zijn kwaal. Zoveel tinten blauw, paars, witroze bestoken de retina tot je er gewoon van hallucineert. Maar met bootlengtes voorsprong is de Boerenjasmijn mijn grote favoriet. Ik heb haar geplant als baby en vertroeteld. Ik zag haar langzaam op groeien van stek naar een onzekere puberplant. Wankelend in de wind gaf ik haar de juiste ondersteuning. Angstig als een vader die zijn dochter voor het eerst een avondje laat stappen wachtte ik op haar.
Wanneer zou zij haar jeugd inruilen en tot bloei komen? Na twee jaar werd mijn geduld 'beloond'.Er zaten knoppen in! Al waren het maar enkele. Haar bloesems waren blanker dan een serafijnen huid. Teer als het dunste porselein en bij valavond een geur zo verheffend dat het wel therapie voor mijn gewonde ziel leek. Op slag zo ziek verliefd dat ik wel een stalker leek. Elke zomer hield ik haar nauwlettend en verwachtingsvol in het oog. Elk jaar opnieuw veel blad maar haar bloesems werden mij onthouden. Ik voelde mij op het laatst als een morfineverslaafde zonder dope.
En de rest lachte mij ook al uit! Ridderspoor, Digitalis, Lupines …
Klaprozen stonden openlijk te applaudisseren dat ze mij zo tot wanhoop konden brengen.

Na vijf jaar rest mij slechts een vage herinnering aan een verliefdheid die zich niet heeft kunnen ontplooien tot echte liefde En ik heb zo een beetje alles uitgeprobeerd.
Extra voeding, praten, zingen, lachen, smeken! De wichelaar die ik liet komen tegen eventuele aardstralen hielp ook al niet. Ik heb zelfs mijn geluidsprekers buiten gezet en van klassiek tot r&b voor haar gedraaid. Maar als zelfs de zwoelste stem van Chet Baker met zijn zieltonende trompet hen niet kon verleiden…
Wanhoop. Pure wanhoop. Daardoor ontwikkelde de plantenfluisteraar in mij, in plaats van fluwelen, giftig groene stembanden Ik zou het over een andere boeg moeten gaan gooien.
Tevergeefs naar buiten starend dwaalde mijn blik naar mijn boekenkast. Fixeerde zich op Nicolé Machiavelli's; "Verdeel en Heers."

De volgende ochtend liep met vastberaden tred naar buiten, mét een plantenschep.
Recht op mijn lieveling af, pinde ik mijn blik vast in haar pas ontloken bleekgroene loof. Met een stem waar venijn als oprechte spijt uitdroop, richtte ik mij echter tot haar buurvrouw, een miezerige Aloë Vera.
- "Ik vind het heel triest, maar wanneer jij blijft weigeren volwassen te worden is dit blijkbaar niet het juiste tehuis voor jou. Ik geef je een kwartiertje de tijd om afscheid te nemen van je vriendjes en vriendinnetjes en dan …"
Met een resoluut gebaar dreef ik het schepje in de aarde tussen Jasmijn en Vera, er zorgvuldig voor zorgend ze geen haarworteltje te krenken..
Na een halfuurtje, om de spanning op te voeren, liep ik op Vera af en begon haar uit te graven en liep met haar naar binnen, duidelijk mompelend dat ik het zo jammer vond maar dat er niets anders op zat. Hoorde ik de planten angstig tegen elkaar fluisteren of speelde mijn verbeelding mij parten? Binnengekomen opende ik de afvalbak waar ik met een hoorbare plof een zak oude aardappelschillen in liet vallen met de woorden,"Vergulis Moralis; (Alles is sterfelijk)"en liet de klep met een klap dichtvallen. Daarna plaatste ik Vera in een al gereedstaande pot om haar naar de voortuin te brengen waar ze het in de volle zon zeker beter zou gaan doen. De volgende ochtend het zelfde ritueel maar toen nam ik de paarse Lupine als prooi.
- "Iedereen vaarwel gezegd?" Terwijl ik haar uitgroef. "Daar ga je dan."
Het was windstil toch ging er een duidelijke huivering door al het gebladerte en opnieuw die beverige fluistering. Weer die plof en de klap waarmee ik de afvalbak sloot, maar Lupine ging ongezien net als Vera vaar de zonnige voortuin.

De volgende ochtend schoof ik mijn gordijnen open, achterover vallend van verbazing.
Mijn tuintje was in een tropisch regenwoud getransformeerd, en ik werd bestookt door een oogverblindende kleurenpracht.

In februari …