Toen ik beter keek

zag de flits
van een arm in
fantomische mist
nog wist ik
een hand te
pakken maar ik
hoorde al broze
botten knappen
zag schrik en pijn
een val zou vol
fracturen zijn

er waren geen
handen wel de
open palmen
om hulp zonder
persoonlijke
signatuur er was
geen kiezen alleen
hulp bieden
in dit tijdloze
moment was ik
mezelf even kwijt

in een greep zonder
houden van
waarvan de warmte
was gefaket in een
spiegel waar
kilte sneller steeg
toen ik beter keek
ik voelde pijn en
eenzaamheid in
haar greep met
warme resten