't Gebouw

’ t Gebouw

je misleidt woorden
traag en bespreekbaar
een heimwee
voor ingevlochten vleugels
jouw straf werd

tijd verstrijkt
doodt mijn stem
dat stilstaand uitloopt
tot een onbekende echo

je verdwijnt
tussen dakgeraamte
en duister spiegelglas

toch wuif ik je
mijn mooiste lach
terwijl ik dromen
achterlaat

Nathalie Vilain