Surrealisme

Pijn gekerfd in ogen
een stukje onschuld verdwijnt
vernieling van een liefde
en leegte is het enige die overblijft

Bijna grijpbaar is het gemis
die langzaam angst wiegt
tot een rusteloze slaap
maar bitter is het voelen
wanneer dageraad verdriet aanpraat

En van hetgeen werd ontnomen
blijft herinnering staande
hoewel tijd beelden vervormt
en je slechts begrijpen kan
wat je zelf zien wil

en als bijna zwevende figuranten
doemen zij op als schaduwen in de ziel
geesten van wat werd verloren
spreken verder zonder klank
fluisterstil staren zij mee
door de ogen
van degene zij werkelijk nooit verlieten