Schreeuwlucht

Eenzaam maar geenszins alleen
verschuift een berg de zwakke grond
verloren in de ratio breekt de grens

van krankzinnigheid, de hoop

in doornen gedachten graven de gruwelen
zonder mededogen, zonder stem
zonder mij te dragen

innerlijk weerspiegelt, de wereld resoneert

mijn kleuren golven in angstklanken
diepdroeve noten drukken door
mijn ogen spreken

mijn lichaam implodeert, zwaartekracht dwingt

slechts een schreeuw kan mij nog redden
die huilende pijn naar buiten draagt
in de diepte zakt mijn gezicht

aanschouwend de wereld, wat ik aanricht

galbittere vlokken vermengen zich
in roodgebrande lavaluchten
de adem is leeg

verlaten ben ik, noch hoop noch leven

is er binnen of buiten
ik schreeuw tot in oneindigheid
de stilte achterna

Nino Michielse - Schrijfopdracht Edvard Munch

schreeuw.jpg