Psychiatrische Inrichting

Mijn handen liggen hier bewegingloos, bleek als rozen
de muren maken onnoemlijk veel kabaal, het dreunen
van gedachten die niet kloppen volgens opgestapelde meningen
ik behoor niemand meer toe, er is geen wereld dan deze
rechthoekige nacht van glad steen, waarop berichten uit een vorig leven
het leven van iemand anders, iemand die nog stiller is geworden
dan de tuin waar in ik 's middags wandel, van bank naar bank
langs nee schuddende schaduwen van bomen,
onder een stuk hemel wat niets meer met mij te maken hebben wil
of andersom. Het blauw is als een gat in mijn adem
een kuil in mijn dagelijkse verwarring, een realiteit
tussen visioenen, een visioen in de realiteit

Voor de figuren die hier werken, die naar zweet stinken en koffie drinken
en grappen maken over dingen die zo ver weg gedreven zijn
als dode dieren zijn hun gesprekken, als gele foto's hun dubbelzinnigheid
Ze verzorgen me als een voorwerp, een voorwerp in de zon
een stenen trap die geschrobd moet worden
een bed wat verschoond, een riem die moet worden aangelegd

Justine

.

  • Wil je reageren op deze bijdrage? Reageren is eenvoudig. Klik op ‘discuss’ onderaan deze pagina en geef vervolgens je mening.
  • Je kunt ook een stem op bijdragen uitbrengen. Klik daarvoor op ‘rate’ onderaan deze pagina en druk op het plusteken + om een positieve stem uit te brengen.
  • Je eigen teksten verbeteren of aanpassen kan door op ‘edit’ te klikken onderaan een pagina. In dat geval moet je wel een account hebben, want anonieme bijdragen kunnen niet verbeterd worden.