Patronen (I) - deel 1

In een dorpje, ergens aan de rand van de grote stad, woonde een man. Het was net avond geworden op een heldere, niet al te warme nazomerdag. Vanuit het parkeerterrein liep hij door de straat naar huis. De dag op het werk was lang geweest. Hij had op kantoor veel mensen gesproken, waarvoor hij allerlei dingen moest regelen. Het had weer behoorlijk zijn tol geëist, zo voelde hij. Het leek wel of hij al die mensen in zijn hoofd mee naar huis had genomen. Zijn vermoeidheid sleurde hem naar de voordeur. Hij hoopte dat hij op de weg er naartoe niemand tegen zou komen. In de verte kwam iemand uit de buurt hem tegemoet. “Alsjeblieft, geen praatjes vandaag”, dacht hij bij zichzelf.

Eerder dat jaar had iemand hem getipt over een vacature. Goed salaris, een groot bedrijf met groeikansen, auto van de zaak. Toen hij die tip kreeg, had hij een baan zonder veel vooruitzicht. Hoe heette het ook alweer wat hij daar deed. Ach, wat maakte het ook uit. Het was elke dag meer van hetzelfde. En het gevoel dat hij net zo goed alleen in dat grote kantoor kon zitten. Wat het ook was dat hij van zijn mensen vroeg om te doen, het was of te laat klaar of men was het totaal vergeten. Natuurlijk gingen er ook wel dingen goed. Maar het ging zo vaak mis dat het wel leek of het niet meer anders kon.

Op een ochtend van een nog onschuldige dag, nadat hij een gezellige avond had gehad met de vriend van wie hij de vacaturetip had gekregen, stapte hij naar het kantoor van de directeur. Zonder te kloppen opende hij de deur en ging naar binnen. De secretaresse keek verschrokken naar deze actie, want hij had helemaal geen afspraak. En gewoon naar binnen wandelen zonder kloppen, te absurd voor woorden! De man liep naar binnen. De deur ging dicht. En die bleef heel lang dicht. Wat er gezegd werd, kon niemand horen. Dat er werd gesproken, was wel duidelijk merkbaar. Geluiden van slaande vuisten op de tafel, resonerende kantoorwanden en oerklanken uit dampende monden. Mensen keken elkaar aan, verbaasd. Niet over het conflict wat zich in het kantoor afspeelde, maar wel over de betrokken deelnemers. Dit gedrag had de man werkelijk nog nooit vertoond. Niemand, inclusief de directeur, wist raad met deze plotselinge uitbarsting.

De deur ging open. Smeulende zinnen met woorden die nog nauwelijks ratio droegen, walmden naar buiten terwijl de man zich door de deuropening begaf, de directiekamer verlatend. Trillende luchtdeeltjes vertelden het verhaal van de werknemer die zijn ontslag nam. Als de emotionele lading zichtbaar zou zijn, zou de lucht trillen zoals in een hete woestijnzon. De lucht weerspiegelde echter een fatale morgana. De man liep door de gang terug naar zijn eigen kantoor.

Hij bedacht zich wat hij zojuist had gedaan. Wat voor hem de betekenis was van de consequenties. Hoe dan ook, alles wat op zijn hart lag had hij gezegd. Daarmee had hij bij de ontvanger een impact teweeggebracht, die de weg terug voor altijd zou blokkeren. Wat jaren op zijn hart had gelegen, was een opeenstapeling van teleurstellingen, een groeiende wortel van frustratie. Als dat maar lang genoeg in de aarde blijft zitten, raakt het doorweekt van verdriet en teleurstelling. Dan begint het rottingsproces van langzaam bedervende hoop. De buitenwand van het uiterlijk fatsoen kon de druk niet langer verdragen. Het resultaat is de actie van het moment. Van hét moment dan wel. Later die dag pakte hij zijn spullen en ging naar huis. In diezelfde week ondertekende hij het contract bij zijn nieuwe werkgever. De beste beslissing die hij ooit had genomen, althans zo voelde hij dat.

Een maand later begon hij aan zijn nieuwe avontuur, nu precies een jaar geleden. En wat was dat jaar snel voorbij gegaan. Maar tegelijk leek het ook of hij er al 10 jaar werkte. Dat tweeslachtige bracht hem in verwarring. Vragen reden in goederentreintjes door zijn hoofd. Vragen naar de ene kant, een paar antwoorden met nog meer vragen terug naar de andere kant. Net voordat hij naar huis ging, dacht hij nog eens terug aan de afgelopen dag. Wat had hij toch allemaal gedaan? Hij besloot er maar even niet meer bij stil te staan.

Wordt vervolgd……