Onaards momentum

hij tuurde
in de verte maar wist
dat het ongrijpbaar was

had het voor even
vast gehad in een
prikkelende sensatie

uit het niets gekomen
langs de uiterste randen
van mijn warme dromen

zonder eruptief te zijn
eerder lief en zacht van een
ondenkbare meegaandheid

het was uit mijn handen
in een gevoel van leegte zelfs
gemis van herinnering bleek gewist

richting was nog te bepalen
maar geur en kleur
waren niet meer te achterhalen

er gaapte een gat
in de tijd door dit onaards
momentum was ik alles kwijt