on-t-roerend goed

Je ziet ze nog steeds, shoppend in de P.C. Hoofdstraat. De Porsche Cayenne dubbel geparkeerd. Tassen met dure merknamen tot aan de rand toe vol met dure merknamen.
Hoogblond, nog hoger gehakt. Kort van rok maar nietszeggend lang van stof. Kort van begrip met een nog korter lontje.
Mondhoeken op tien voor half acht, wiegend met hun siliconen kontje.
Het zijn de eega's van de 'nouveau riche'. Hun echtgenoten hebben de titel van kunst-verzamelaar ingeruild voor die van onroerend goed speculant.

Als kind waren zij al verzot op Monopoly. Maar na de eerste wankele misstappen in 'het' zakenleven, was hun enige 'onroerend goed' een betonnen appartementje van drie bij vier waarvan de stalen deur alleen aan de buitenkant een slot had.
Na enkele jaren studie mochten zij het opnieuw proberen.
De meesten kwamen niet langs "Af", ontvingen géén vierhonderd gulden en gingen direct terug naar hun oude appartementje. Maar bij diegenen die als kind nooit met vals spelen betrapt werden, stroomde het geld binnen. De dames zorgden ervoor dat het bijna net zo snel werd uitgegeven. De term 'kredietcrisis' zei hen net zoveel als het woord 'inkomsten -belasting.'

Dat de tijd verder schreed kon je niet alleen zien aan uiterlijke verandering, maar ook aan de statussymbolen waarmee men snoefde.
Waren het voorheen de haantjes die scheurend in dure bakken, met six pack en gezwollen biceps een gevaarlijk grommende pitbull aan de lijn mee trokken. De biceps van de voormalige dino's waren intussen een stuk minder gezwollen en de six pack had plaats gemaakt voor het vaatje van de thuistap. Aan de lijn trippelt nu de nieuwste rage die zowel aanzien geeft als wel het moederinstinct bevredigt. Chichuaua. Een soort bonsai hond, waar geen man overdag mee gezien zou willen worden, maar de dames vonden het te gevaarlijk om in het duister er de straat mee te trotseren. A, omdat ze een makkelijke prooi voor de kruimeldiefjes waren en b, hun concurrentes toch thuis naar Gooise Vrouwen zaten te kijken.
Werden ze vroeger door hun gade naar exotische bestemmingen gezonden, tegenwoordig is de Côte d'Azur 'the place to be seen.' Cannes, St. Tropez, Monaco enzovoort.
Het liefst met vijftien tegelijk, en allemaal met zo'n eng creatuur onder de arm.

Ik dacht eerst dat hun ogen er zowat uitgedrukt werden omdat zij ze zo stevig vastklemden, maar dat schijnt een raskenmerk te zijn, die bolle ogen. Evenals die grote oren en hun constant agressieve grijns zodat de kleine maar vlijmscherpe tandjes goed te zien zijn. Als een zwerm gieren strijken zij op een terras neer. Op zijn Jordanees converserend (ongeveer 120 dB(A), vlogen de 'terings' en de 'tyfussen' door de lucht. Het Oude Geld gechoqueerd verdrijvend van hún vaste stekjes. Op straat schreden zij ze negerend met de neus zo hoog mogelijk geheven voorbij. Maar dat was een bij voorbaat verloren strijd, tegen vijftien centimeter hoge hakken en nog eens drie decimeter getoupeerd blond haar.

-s Avonds bellen zij hun mannetjes,"schat ik heb toch zo'n leuk huisje in de bergen hier gezien, vlak aan zee".
En honderden kilometers verder kon je als het ware de dobbelstenen horen rollen.
Op de kanskaart stond geschreven,"Wegens een belastingvoordeel ontvang u … … …"