Novemberlucht

slechts de takken
van eenzame wilgen
later water rimpelen
bij elke aanraking

verlangen, het lichaam trilt
ik nader maar raak je niet aan
bang
dat mijn mond zich vult
met schroomloze woorden

verwachting sterft stil
nauwelijks zichtbaar
achter mijn glimlach

het is en blijft verboden
te schrijven voor jou