Nostalgie

Ik vroeg me af of hij soms aan me dacht en tegelijkertijd voelde in me onnoemelijk slecht over de onmetelijkheid aan keren dat ik aan hem had zitten denken. Dat het niet evenredig kon zijn was geen gedachte voor speculatie maar een doorslaggevend feit omdat ik op die prille leeftijd enkel leefde in functie van zijn bestaan.

Elke schoolbel die het einde van een les aankondigde, kondigde ook een kans op ontmoeting aan.
Het knetterende geluid van die metalen, rinkelende schoolbel stond gelijk met hoop en op hetzelfde moment was er ook een afkeer van het gevoel. Elk kans op hoop was immer ook een kans op teleurstelling en het enige wat me toen erger leek dan 'niet weten' of hij van me hield, was 'weten' dat hij dat niet deed.
Buiten hoop had ik niets en ik kon het risico niet nemen datgene te verliezen, ook al had ik de kans om te winnen, omdat het verlies van de hoop in de realiteit een grotere teleurstelling met zich zou hebben meegebracht dan het genot van winnen ooit kon teweegbrengen.
Het was liefhebben in stilte of was het lijden in het geheim?
Ik kon het niet weten want op die leeftijd was ik te jong om te beseffen wat echte liefde voorstellen moest.
Wat ik wel wist was dat het door mijn hele lichaam ging en ik niet genoeg kon krijgen van de kwelling.
Stiekem probeerde ik zonnestralen van de waarheid te laten doorschijnen in de hoop dat hij het gordijn zou opentrekken of ik het kon laten vallen en hij zou zien dat ik vol liefde zat voor hem.
Het was als dansen op een koord, dat eigenlijk vaak onstabieler dan stabiel was. Soms walste ik er elegant overheen en op andere momenten nam ik onwillekeurige reuzesprongen zoals men in een Russische dans wel eens doet.
Ik danste op de rand van het koord tot ik ervan ging tollen in die mate dat ik er ziek van werd, ziek van de dans, ziek van het spel, ziek van de liefde.
Ik vervloekte mijn gedachten omdat het voor hem niets was en ik viel van mijn koord nog voor het gordijn kon vallen.
In mijn val verloor ik alle hoop terwijl de liefde een ongewisse dood stierf.
Het verging in de tijd en zo heeft het nooit bestaan én toch, telkens ik een schoolbel rinkelen hoor komt het nostalgische gevoel naar boven.
Even lijkt de tijd stil te staan en het gevoel aangewakkerd, slechts enkele seconden want met het einde van de schoolbel verdwijnt de nostalgie.

Hij was mijn eerste liefde.