Neuroot op de Wadden 09
3500676450_82e411e83e.jpg
3671906316_122b267529.jpg

Er zijn regels voor vakantie. Je kunt er niet zomaar een beetje op los lantefanteren. Vind ik dan.
Eén van de belangrijkste geldt het ontbijt. Dat moet met harde broodjes. Anders telt het niet. Is het niet écht vakantie. Het zal wel weer iets met vroeger te maken hebben.
Mijn vader was in onze vakanties altijd als eerste op en wandelde in de vroegte naar de dichtstbijzijnde bakker. Tegen de tijd dat mijn moeder, broertje en ik wakker waren was hij terug met harde broodjes en konden we aan het ontbijt.

Een paar jaar geleden waren mijn vrouw, broer, schoonzus en ik met mijn ouders op vakantie in de Eiffel. Traditiegetrouw haalde mijn vader iedere ochtend de broodjes. Op de derde dag werd ik wakker toen hij de voordeur achter zich dichttrok. Ik schoot snel een T-shirt, spijkerbroek en mijn schoenen aan. Ik haalde hem in voor hij het bungalowparkje af was. Verbaasd keek hij op:
‘Je hoeft niet mee, hoor,’ zei hij.
‘Weet ik,’ zei ik.
Iets samen met je vader doen, al hoeft het niet, is voor een zoon nu eenmaal belangrijk. Voor deze zoon in elk geval…
We liepen in de ochtendnevel zwijgend de berg af naar een piepklein dorpje beneden. Het gras was nog nat van de dauw en we moesten oppassen niet uit te glijden.
De bakkerij in het dorpje was tevens een chauffeurscafé. De geur van zware shag viel als een steen op mijn nog lege maag. Ondanks het vroege uur was het er stampvol.
Ook aan de balie waar de harde broodjes verkocht werden was het een drukte van belang. De broodjes lagen hoog opgestapeld in reusachtige bakken. Zo te zien werden er hier dagelijks duizenden verhandeld.
Mijn vader rekende de bestelling af en we wandelden terug omhoog naar de rest van de familie.

Graag had ik deze mooie traditie voortgezet, maar helaas is vroeg opstaan niet mijn sterkste kant. Elke dag wákker worden is al een hele opgave. Dat ook nog in de vroegte doen is – zeker in de vakantie – teveel gevraagd. De eerste vakantiedag is het dan ook Mieke die de broodjes voor dag en dauw in huis haalt. Schuldbewust eet ik ervan. Lekker, dat wel, maar ik heb mijn zelfopgelegde taak verwaarloosd.
‘Eigenlijk had ik deze moeten halen, hè?’ zeg ik tegen haar.
‘Waarom?’ wil ze weten, praktisch als ze is.
‘Nou… euh, dat hoort zo, vind ik. Morgen zal ik gaan.’
Ze haalt haar schouders op, denkt even na en zegt dan:
‘Laat mij het morgen maar weer doen.’
Verontwaardigd roep ik uit dat daar niets van inkomt! Hoe komt ze op dat belachelijke idee?
‘Nou,’ zegt ze aarzelend, ‘jij zou zo bij de eerste de beste bakker binnenstappen om die broodjes te halen, terwijl die van de Spar net zo lekker zijn en véél goedkoper…’
Even ben ik met stomheid geslagen.

Tja.
Het ik zou me er eigenlijk niet meer over moeten verbazen…
‘Geen cent teveel hoor!’
Ik ben nu eenmaal getrouwd met een Zeeuws meisje, of – om in het bakkersjargon te blijven – met een krent!
.

  • Wees zo vriendelijk om op deze bijdrage te reageren. Reageren is eenvoudig. Klik op ‘discuss’ onderaan deze pagina en geef vervolgens je mening.
  • Je kunt ook een stem op bijdragen uitbrengen. Klik daarvoor op ‘rate’ onderaan deze pagina en druk op het plusteken + om een positieve stem uit te brengen.
  • Interesse in online geld verdienen? Klik hier: http://www.freedom.ws/vileo