Neuroot op de Wadden 07
3500676450_82e411e83e.jpg
3587920469_deab7a157c.jpg

We zijn voor de tweede keer met vakantie op Terschelling. We moesten wel. Alle foto’s die we tijdens ons bezoek van vorig jaar genomen hebben zijn mislukt. Een mankement aan de camera. Heel jammer, maar nu gaan we in de herkansing. Om zeker van onze zaak te zijn hebben we een nieuwe camera gekocht, een digitale. De camera werd geleverd met een vuistdikke handleiding die het telefoonboek naar de kroon steekt. Het staat zo tjokvol mogelijkheden dat het me duizelt als ik het doorblader. Omdat dit een vakantie is en geen studiereis besluiten we eerst maar eens wat te experimenteren zonder ons vooraf grondig in te lezen in de materie. Het beeldscherm van de camera geeft tenslotte de meest basale mogelijkheden met icoontjes weer. Kind kan de was doen.
Toch?
Niet helemaal en het is dus niet verwonderlijk dat we de eerste twee dagen nogal wat foutjes maken. Om te beginnen vallen alle landschapfoto’s die we maken erg bleekjes uit. Qua licht valt er aan deze camera niet veel te regelen, dus waar kan dat nou aan liggen? Bij de portretfoto’s gaat het namelijk prima… Als we het boek erbij halen zien we dat wat wij aanzagen voor een landschapicoontje in feite voor zonsondergangen bedoeld is.
Ook vergeten we nogal eens de camera van een speciale setting terug te zetten na het nemen van een foto, hetgeen wonderlijke plaatjes oplevert. Maar na een dag of drie hebben we de basisprincipes onder de knie en zijn alle icoontjes uitgeprobeerd. Portret, Super macro, Landschap, Zonsondergang, Tekst…
‘Hé Mieke, we hebben er toch ééntje overgeslagen!’ roep ik naar mijn vrouw als ik zie dat je er ook een icoontje is voor nachtopnames.
Al is het ‘s nachts nog zo donker, er is altijd wel wat licht om foto’s mee te maken. Als je de sluiter maar lang genoeg open zet wordt je plaat alsnog voldoende belicht. Met de handmatige te bedienen camera die ik vroeger had was dat geen enkel probleem, die kon je wel een half uur open laten staan, maar zou zoiets ook lukken met dit digitale apparaat? Het lijkt me sterk, want welk apparaat is er tegenwoordig nou níet zelfdenkend?

Nachtfotografie, ik ken het nog uit de tijd dat ik aan de kunstacademie studeerde.
Leuk, maar niet geheel ongevaarlijk. Dat ondervond één van mijn medestudenten. Hij had zijn camera op een statief opgesteld tegenover een pand met een verlicht uithangbord. Dát zou vast en zeker een mooi plaatje opleveren. De benodigde sluitertijd had hij berekend op vijftien minuten. Mijn collega-kunstenaar drukte af en wachtte geduldig tot het kwartier verstreken was. Halverwege het aftellen werd hij bruut onderbroken. Twee kleerkasten van kerels kwamen uit het pand met het uithangbord recht op hem af. Of-ie wou oprotten. Dat wilde hij niet, want hij wist dat hij nog maar een minuut of zes nodig had om de foto van zijn leven te maken.
Daar hadden de gorilla’s – duidelijk geen geschoolde kunstliefhebbers – geen boodschap aan. Ze sloegen de aspirant kunstenaar een juweel van een blauw oog en trokken de halfbelichte film uit z’n camera. Met het ene niet dichtgeslagen oog las de verwondde fotograaf terwijl hij de benen nam de tekst op het verlichte uithangbord dat hij zo graag had willen vastleggen:

Bar de Oale Schup
Nachtclub

Met deze les in mijn achterhoofd ga ik op pad voor mijn eigen nachtopnames. Niet het uitgaansleven in - met zijn levensgevaarlijke nachtclubs - maar de andere kant op, naar de duinen. Voorzichtig schuifel ik voetje voor voetje over de donkere paadjes. Ik zal niet de eerste toerist zijn die een zoeker operatief uit zijn oogkas moet laten verwijderen omdat hij in het donker met de camera aan het oog over een boomwortel struikelde. Ik maak enkele proefopnamen. De resultaten zijn niet erg bemoedigend.
Wat ik eigenlijk wel had kunnen weten gebeurt: op al mijn foto’s is bijzonder weinig te zien. Grote donkere vlakken met hier en daar een iel lichtpuntje.
Er is gewoon te weinig licht voor deze camera. De automatische sluiterstand is domweg niet toereikend…
Teleurgesteld keer ik voorzichtig naar ons vakantiehuisje terug.
‘En? Gelukt?’ vraagt Mieke, aan haar gezicht is te zien dat ze rekent op een mislukking.
‘Ja,’ zeg ik, ‘ik heb de nacht gefotografeerd in al haar facetten!’
Nieuwsgierig pakt ze de camera aan en bekijkt de foto’s.
‘Ze zijn allemaal zwart!’ zegt ze teleurgesteld.
‘Precies!’ zeg ik.

.

  • Wees zo vriendelijk om op deze bijdrage te reageren. Reageren is eenvoudig. Klik op ‘discuss’ onderaan deze pagina en geef vervolgens je mening.
  • Je kunt ook een stem op bijdragen uitbrengen. Klik daarvoor op ‘rate’ onderaan deze pagina en druk op het plusteken + om een positieve stem uit te brengen.
  • Als je je werk wilt terugvinden op deze site, plaats dan een paar tags. Minimaal: je naam en wat het is, bijvoorbeeld: Jan Pietersen gedicht