Neuroot op de Wadden 05
3500676450_82e411e83e.jpg
3541869917_fbe91a2165.jpg

Iets wat je heel goed kunt doen op Terschelling is wandelen, al noem je het daar natuurlijk ‘grasduinen’. Gras en duinen, vat u ‘m? Ja ja, ook natuurvrienden hebben gevoel voor humor.
Wandelen heeft niet bepaald een strak imago. We vertelden onze 18-jarige neef Robin eens dat we van plan waren de volgende dag een wandeltocht te ondernemen. Hij keek ons even aan om er zeker van te zijn dat we geen loopje met ‘m namen en zei toen bezorgd: ‘Hebben jullie geen hobby’s?’ Toch is wandelen veel spannender dan je op het eerste gezicht zou vermoeden.

Van een kennis hebben we twee wandelroutes meegekregen. Eén op Terschelling en één op Texel. Ik zie even niet wat we daar deze vakantie voor nut van kunnen hebben. Texel ligt weliswaar slechts twee eilanden verderop - je kunt het met helder weer zien liggen - toch is het met de boot, bus & boot schat ik zo’n 4 á 5 uur reizen. Misschien denkt ze dat we een triatlon willen doen?
Ik inspecteer de Terschellinger route.
Ojee… Het is er een uit Grasduinen, een tijdschrift dat wandelroutes publiceert voor mensen die van een uitdaging houden. We hebben er twee eerder geprobeerd en zijn een keer mild én een keer ernstig verdwaald. Probleem met zo’n route is dat je niet weet wáár je fout bent gelopen en dus ook niet in staat bent de route ergens anders weer op te pikken. Dat resulteert soms in omwegen van vele uren en kilometers. Het ligt in mijn aard om in zo’n geval meteen aan mezelf te gaan twijfelen en niet aan de makers van de route. Dat stadium ben ik met de wandelroutes uit Grasduinen inmiddels voorbij. Ik heb opgemerkt dat het bureau dat de kaarten bij de route vervaardigt een vreemde naam draagt die een boel verklaart: Studio Hans Könemann Hapert. En inderdaad, er hapert het één en ander aan de kaarten van Hans Könemann.

Wat doen we? Wel of niet lopen? We besluiten het erop te wagen. Niet geheel onverwacht gaat het al vrij vlot na de start mis. We lopen een stukje terug. De beschrijving is niet erg duidelijk, maar het lukt ons weer op de route te komen. Al na een kwartier zijn we opnieuw mis. Ik ben het beu en besluit vanaf nu enkel de kaart te volgen. Dat gaat beter. Het haperen ligt minder aan de kaarten dan aan de beschrijving van de routes.
Tja, geen wonder. Het is natuurlijk ook niet meer van deze tijd. Autoreizen doe je tegenwoordig met behulp van een Tom-Tom en laatst zagen we in de bossen bij Lunteren iemand een wandelroute volgen met behulp van een GPS-systeem. Een mogelijke toekomstige oplossing ligt in de wereld van de computerspelletjes. Wanneer je daarin het noorden even kwijt bent druk je gewoon op een knopje en hang je boven het woud, het veld of de stad waarin je je bevindt. Navigeren wordt zo een koud kunstje. Helaas lopen we nu in het bos zonder al deze fijne hulpmiddelen en moeten we het doen met ons richtingsgevoel en een kaartje op kleine schaal.
Door de kaart te volgen en de beschrijving te negeren lukt het ons de route zo ongeveer te volgen en we belanden in ons vakantiehuisje zonder al te veel extra kilometers gemaakt te hebben. Met een welverdiende kop koffie houden Mieke en ik een vergadering. Eerste en enige punt op de agenda: Vanaf vandaag geen wandelingen uit Grasduinen meer!
Achteraf zeg je dan: hadden we eerder moeten beslissen, maar ja, hoe konden we het weten?
Wie zijn blad met zo’n belegen woordspeling doopt heeft weinig fantasie, dachten we.
Verkeer gedacht; op het gebied van wandelroutes fantaseert de redactie van Grasduinen er lustig op los.
Voortaan zónder ons.