Neuroot in de Woestijn 04
3209954536_25a0beb1a5.jpg
3359941896_971e6c059a.jpg
3359941656_d4a11d88e4.jpg

We rijden op een schier eindeloze weg door een woestijn die maar niet ophoudt. In mijn oor neuzelt Bob Dylan toepasselijk, maar geheel toevallig, iets over ‘the hot Egyptian sun’. Het desolate van het nummer past wonderwel in dit decor van zand, zand, zand…
We zijn onderweg van Cairo naar de Witte Woestijn. Na slechts twéé dagen in Egypte’s hoofdstad snak ik naar een beetje rust. Vanaf het moment van onze aankomst op de luchthaven is er vrijwel geen moment geweest dat we niet bezig waren. We hebben in die paar dagen verschrikkelijk veel gezien. Daar komen we voor, maar ik merk dat mijn hersenen beginnen te haperen. Ik kan het nauwelijks bijbenen. In mijn dagboek heb ik nog geen letter geschreven en aan de meegebrachte boeken ben ik niet toegekomen. Zelfs in Asterix en Cleopatra ben ik niet verder gevorderd dan een plaatje of 20…
Gisterenavond vond ik – eindelijk – wat tijd om aan dit geplande reisverslag te beginnen. Ik schreef een paar regels, las ze over en zag dat ik in het allereerste woord – de titel – meteen al een knoepert van een schrijffout had gemaakt. Enigszins uit m’n hum schreef ik door. Weer een fout! Ik haalde het door en toen ik wat ik geschreven had overlas zag ik dat de zinnen voor geen meter liepen. Ik besloot van voor af aan te beginnen.
Na een paar kreupele zinnen gooide ik moedeloos de pen van me af.
Dit ging niet werken… Ik kon me gewoonweg niet concentreren.
Een half uur later probeerde ik het nogmaals en schreef met veel moeite een stukje van twee pagina’s. Het was brandhout. Houterige zinnen, niet afgemaakte gedachtes; volkomen waardeloos.
Wat was er met me aan de hand? Thuis maakte ik nooit wat bijzonders mee en schreef ik het ene verhaal na het andere en hier in Egypte – waar de dagen tot de nok gevuld waren met belevenissen en avonturen – kon ik nog geen twee woorden samenhangend achter elkaar plakken. Ik kreeg mijn brein niet op gang. Normaal vallen alle puzzelstukjes, waar het verhaal in mijn hoofd uit bestaat, al schrijvend wel op hun plek. Met wat bijschaven kom ik er dan meestal wel uit. Maar nu – juist nu ik zoveel meemaakte – kreeg ik mijn brein niet op gang…

De reis naar de Witte Woestijn duurt alles bij elkaar een uur of acht. Uur na uur rijden we met de groepsbus door de leegte. Er is niets te zien. Ja, zand… En rotzooi, want de Egyptenaren smijten hun rommel gewoon van zich af. Kapotte autobanden, vuilniszakken, plastic flesjes, noem maar op. De eerste twee, drie meter naast de snelweg ligt vol troep. In Nederland doen we dat natuurlijk evengoed, maar de Egyptische regering doet in tegenstelling tot de Nederlandse niet aan opruimen.
Het verkeer is hier in de woestijn wel een stuk aangenamer.
Er rijdt bijna niemand!
Wie moet er zo ver de woestijn in?
Een paar handelaren, wat oasebewoners, anders niet. En busjes vol uitgebluste toeristen uiteraard.
Tijdens de reis valt er niet veel meer te doen dan maar wat knikkebollen. Of uit het raam kijken. Lezen of schrijven in een bus komt me acuut op schele hoofdpijn of misselijkheid te staan. Muziek luisteren is wel een optie. Bij het ompakken van onze tassen voor de woestijnreis is mijn discman samen met mijn cd-voorraadje toevallig in een rugzak terecht gekomen waar ik gemakkelijk bij kan. Hoewel ik een prachtige cd van Bob Dylan op heb gezet biedt de discman niet veel afleiding. Het geraas van de bus is zodanig dat ik zelfs op maximaal volume niet veel van de muziek meekrijg. Als Harankash, onze reisleider, dan ook nog een cassette met Arabische muziek opzet, die keihard uit het luidsprekertje pal boven mijn hoofd schalt, legt Bob Dylan het definitief af. Eén-nul voor de Islam.
De weg is eindeloos lang. Er is niets te zien dan zand. Mooi hoor, daar niet van, maar er gaat weinig prikkeling van uit.
En dat is precies wat ik nodig heb.
Terwijl we door de woestijn karren en ik uit het raam kijk is er in mijn hoofd een soort Tetris-spel gaande. Elke kuub zand die aan mijn raampje voorbij glijdt zet een blokje op zijn plek.
Langzaamaan voel ik hoe het opklaart daarboven.
Ik kan ineens weer helder denken!
En heel voorzichtig, stukje bij beetje, komt er een verhaaltje in me op…