My Story 2

Hoi allemaal,

Nou, ik ben me rot geschrokken! Wat een reacties! Maar positief hoor! En dus kan ik nu verder. Alleen, waar moet ik precies beginnen? Er is zoveel wat niet interessant is, zo saai, maar daar zitten nu juist weer dingen tussen die wel weer belangrijk zijn.
Vandaag bijvoorbeeld. Ik had mijn lange cowboylaarzen aangetrokken. Met die rafels, mijn beste spijkerbroek en een mooi wit truitje. Je bent om te stelen, zou mijn vader zeggen. Maar hij is nu niet thuis, dus kon hij ook niks zeggen. Mijn moeder wel! Ze stond in de kamer bij het raam, liet een keurende blik over me glijden en vond die laarzen overdreven. Dat zei ze niet, ik zag het aan haar ogen.
Ik had al gelijk geen zin om te vragen: 'En? Hoe zie ik er uit. Ik ga naar Roy, en dan moet ik er op m'n mooist uitzien.'
'Die laarzen lijken me een beetje overdreven met dit weer,' merkte ze op. Maar dat hoefde ze niet te zeggen, dat zeiden haar ogen al.
'Maar ze staan goed, en dan voel ik me goed, en daar heb ik behoefte aan, dat ik me goed voel.'
Ik staarde haar aan, alsof ze alsnog overstag zou gaan en dat was nodig, want mijn drie voor Engels en vier voor Nederlands kwamen er straks aan en dan…
'Nou ja, als dat belangrijk voor je is.' Ze draaide zich naar het raam en staarde naar buiten. We hebben best een redelijke tuin, maar ze had naar mij, haar bloedeigen dochter moeten kijken! Nee, dit is niet het probleem, maar misschien een piepklein bouwsteentje. Jullie horen nog van me!