Mijn piedie-eetje

Ik zat met mijn piedie-eetje op schoot in het vliegtuig, rustig te wachten tot alle stoelen bezet waren. Gelukkig kon ik mijn email lezen. De tijd doden. Het was elf uur 's ochtends.
Klik.
"Dames en heren, hier spreekt uw gezagvoerder. Ik wil u verzoeken het vliegtuig te verlaten. Het cabinepersoneel zal u daarbij helpen." galmde het door het vliegtuig.
Klik.
Een man naast me keek me verbaasd aan: "Moeten we er nu weer uit? En we zitten net."
Ik zei rustig: "Tja, het zal wel een goede reden hebben, anders doen ze dat niet."
Iedereen stond op en verliet het vliegtuig door de slurf. Er ontstond wat onrust omdat niemand wist waarom we uit het vliegtuig moesten.
Ik pakte mijn PDA-tje en ging naar de website van teletekst en de Telegraaf. Als er echt wat aan de hand zou zijn, dan zou het daar direct staan. En verdomd: een vliegtuig was neergestort op Schiphol. Vlak bij de A9. Nog geen doden of gewonden bekend.
Naast me was een jonge vrouw aan de gsm: "Hallo pap. Kun jij even kijken op tv wat er aan de hand is, hier? We moesten het vliegtuig weer uit."
Ze bleef even wachten en toen: "Oh ja? Een vliegtuig ramp? Laten ze al beelden zien? Nog niet? Ook geen doden nog? Ok. Dank je. Ik bel je als we opstijgen, ok? Doei."
Het werd dus bevestigd.
Een stewardess ging voor de passagiers staan: "Dames en heren, even uw aandacht. Er is een vliegtuig neergestort op Schiphol. Alle hulpverleners, politie en brandweer, zijn er naar toe. Daarom mogen we nu nog niet opstijgen."
Tjonge, wat kwam zij laat met het nieuws. Ik wist het allang. Bijna iedereen wist het al.
Af en toe drukte ik met mijn stilo op Refresh en keek of er meer iets nieuws te zien was. Een nieuw bericht, het was een Turks vliegtuig. De staart had eerst de grond geraakt, en daarna de romp. Het toestel was in drie stukken gebroken. Dat was het.
Iedereen was ongeduldig aan het bellen en praten. Ik hoopte maar dat het vliegtuig nog wel begin van de middag zou opstijgen. Ik wilde op tijd komen, ze stonden op mij te wachten.
Weer dezelfde stewardess aan het woord: "Het is een vliegtuig van Turkish Airways, neergestort vlak bij de A9. Ik zal u op de hoogte brengen, als we kunnen opstijgen. Het kan even duren."
Ik weer op Refresh drukken. Een foto was te zien met lijkzakken bij het vliegtuig. Zouden er dan doden zijn? En ik moest dadelijk wel een vliegtuig in!
Alle passagiers waren druk aan het praten en overleggen.
Weer de stewardess: "Dames en heren, u kunt weer instappen. We gaan boarden. We mogen opstijgen. We beginnen eerst met de rijen 30 tot 40."

Ik zat weer op stoel 21-C, aan het gangpad. Iedereen was bezig om plaats te nemen.
Een kleine vrouw probeerde een veel te grote koffer boven in de kast te duwen.
"Zal ik even helpen?" bood ik aan. Ik legde mijn piedie-eetje op de stoel en hielp de vrouw. De koffer was veel te zwaar als handbagage, volgens mij.
Toen ik klaar was, wilde ik mijn piedie-eetje pakken, maar deze lag niet meer op de stoel. Verdomme, waar is dat ding? Onder het hoofdkussentje, deken opzij, onder de stoel. Eindelijk gevonden in een schoen van de achterbuurman. Wie zoekt daar nou? Gauw zitten en kijken of er nog meer bekend was.
Weer op Refresh.
Nog geen extra nieuws.
"Dames en heren. We gaan dadelijk opstijgen. Wilt u al uw apparatuur uitdoen? PC, gsm, PDA. En uw gordel omdoen. Het cabinepersoneel zal u nu verder uitleg geven." zei de purser.
Ik zette mijn piedie-eetje uit, omdat het moest. Nu wist ik nog niet wat er precies aan de hand was. Waren er gewonden of doden?
Ik zou het niet te weten komen totdat ik negen uur later landde in een ander land.