Lizzie's Verhaal 87

Financial control keek me werkelijk belangstellend aan alsof het haar interesseerde. Ze was de vriendin van Piet en had de enige man waar ik om gaf genadeloos van me afgepakt. Ik slikte iets weg en probeerde iets snedigs te bedenken maar dat lukte niet. ‘Vijf.’
‘Een vertederende leeftijd,’ zei financial control.
Ik staarde haar met open mond aan. Wat een volmaakte zin! Waar haalde ze het vandaan? Was ze altijd zo geestig? Waarom schaterlachte ik niet? Ze moest bij het cabaret! Hier liep talent! Nu moest ik iets zeggen. Iets dat haar in haar ziel zou treffen, zodat ze zich vol walging van Piet zou afwenden, zodat ze… Maar er kwam niets.
‘Ik begrijp dat Jordan veel plezier van zijn draadloze auto heeft,’ zei Piet. Het was een volstrekt domme opmerking. Hij stond daar ook maar iets te doen. We wilden alle drie dolgraag verder lopen en net doen of we elkaar niet hadden gezien. Maar fatsoen dwong ons het te hebben over onbenulligheden als het weer, de politiek en de financiële crisis met als toetje een grappige opmerking zodat we beleefd konden lachen.
‘Hij is er zo blij mee,’ vervolgde ik wanhopig mijn eenakter. ‘Hij stuurt het ding door de kamer langs alle mogelijke obstakels.’ Beter kon ik niet verzinnen. Er steeg niets naar boven wat financial control gillend deed weglopen met de handen tegen haar hoofd of haar onverhoeds als een krolse kat in die boom vlakbij deed klimmen. Dan was ik met Piet naar een café gelopen voor een paar borrels en dan…
‘Geniet er maar van,’ zei financial control. ‘Nu zijn ze nog jong en onschuldig en een plezier voor de ouders.’
Ik keek haar met open mond aan. Hier was absoluut een geniale tekstschrijver verloren gegaan! Hier openbaarde zich zomaar een verfijnd psychologisch inzicht. Ze kon meteen een praktijk beginnen, de klanten stonden in de rij. Nu moest ik iets zeggen, dat mens iets duidelijk maken. Maar er viel me niets in. En het was op straat ook zo merkwaardig stil.
‘Heb jij kinderen?’ vroeg ik hondsbrutaal.

Wordt vervolgd

Cor Snijders