Lizzie's Verhaal 86

Ik kwam de speelgoedwinkel uit waar ik batterijen had gekocht voor de speelgoedauto van Jordan, die hij van Piet had gekregen en toen kwam Piet en financial control langs. Net alsof een regisseur het zo bedacht had. Mensen liepen langs ons. Achter me klonken de verwaaide tonen van een carrillon.
‘God, Piet…’ stotterde ik.
‘Dag Lizzie,’ zei hij.
En daar stonden we dan. Piet met financial control en ik. Het was net alsof iedereen op straat met een wijde boog om ons heenliep om niet betrokken te worden in de ongemakkelijke stilte.
‘Dat is ook toevallig,’ bracht ik er met moeite uit. Iemand moest iets zeggen.
‘Ja, nou,’ zei Piet. En toen viel hij ook stil.
Het was een hoogst eigenaardige situatie. Het werd ook duidelijk dat Piet niets over financial control wenste te zeggen anders had hij haar wel voorgesteld en zouden we beleefd handen hebben geschud om elkaar daarna lastig te vallen met allemaal onbenullige vragen.
Ik bestudeerde het gezicht van financial control. Ze was knapper dan ik gedacht had en ook ouder, maar ze zag er in haar mantelpak met parelketting fantastisch uit. Ik kon me niet met haar meten, daarvoor was ik te casual gekleed. Ik vond ook dat Piet goed bij haar paste, maar hij ziet er altijd netjes uit.
‘Ik heb batterijen gekocht,’ begon ik manmoedig een gesprek. ‘Voor de speelgoedauto.’
‘Lizzie heeft een zoon,’ legde Piet ongevraagd uit. ‘Je weet toch dat ik die speelgoedauto voor hem heb gekocht?’
Financial control keek me aan alsof het heel bijzonder was dat ik een zoon had. ‘Hoe oud is hij?’
Wordt vervolgd

Cor Snijders