Lizzie's Verhaal 85

‘Ik zie je niet meer roken,' zei ik tegen Piet.
Hij keek me verrast aan. ‘Dat klopt. Ik ben ermee gestopt.’
‘Wat goed,’ zei ik opgetogen.
‘Het kostte wel moeite,’ bekende hij. ‘Maar…’ Hij keek me scheef aan. ‘Ik hoestte slijm. Ik voelde me een dag niet helemaal jofel. Het kostte ook veel geld. En bij de Hema moest ik altijd buiten staan op dat plein, afijn dat weet je.’
Ik dacht terug aan die talloze ogenblikken. Dat was in een tijd dat Piet en ik een soort afstandelijke relatie hadden. Ik had heimwee naar die ogenblikken en al kon ik absoluut niet tegen sigarettenrook, ik had dat bij Piet altijd moeiteloos getolereerd.
‘Ik vind het goed van je. Je zult merken dat je je straks veel beter voelt.’
‘Ik voel me nu al beter.’
Tegen tien uur stond ik op en ging weg. In mijn tas de doos voor Jordan die morgen naar hartelust mocht experimenteren. Ik voelde me goed. Maar dat duurde niet lang. Ergens op de terugweg zat opeens dat duiveltje weer op mijn schouder. Financial control was me niet vergeten. En haar sarrende stemmetje vertelde me precies wat Piet met haar deed als ik er niet was. Ik fietste verbeten voort. Als ik hard genoeg zou jagen donderde dat duiveltje misschien vanzelf van mijn schouder!

Wordt vervolgd

Cor Snijders