Lizzie's Verhaal 82

Dinsdag belde Piet.
‘Hoi Lizzie.’
‘Hoi Piet.’ Ik had niet meer aan hem gedacht. Mijn opwinding over zijn nieuwe vriendin was naar de achtergrond gedrongen. Ik zag me nog staan in zijn keuken om die envelop open te weken. Ik was geschift. Gelukkig had ik het niet gedaan.
‘Heb je vanavond even tijd?’
‘Natuurlijk.’
‘Mooi. Dan zie ik je.’
En vanaf dat moment had ik weer geen rust. Opnieuw liftte financial control mee op mijn rug en dat giftige fluisterstemmetje bleef maar herhalen dat Piet niet meer van mij was. En wat ik ook deed, het lukte me niet dat duiveltje van mijn rug te krijgen.
Om acht uur belde ik aan. De deur ging bijna meteen open. Piet zag er keurig uit maar ook wat ernstig. Er ging een steek door mijn hart. Ging hij me nu officieel vertellen dat hij een vriendin had en dat ze elkaar in die week goed hadden leren kennen en dat ze nu gingen trouwen? Het maakte me moedeloos. Ik had al mijn energie nodig om gewoon zijn woonkamer binnen te lopen en op de bank te gaan zitten.
Piet kwam uit de keuken met koffie. Hij ging zitten, schoof een mok naar me toe en keek naar buiten. Het was eigenaardig stil. Net alsof er zo dadelijk een dramatische mededeling zou volgen. Ik kon mijn hart horen kloppen. Het ging akelig snel.
‘Nog bedankt voor je goede zorgen,’ begon Piet.
‘Graag gedaan, dat weet je.’
Hij knikte. ‘Maar je moest er wel iedere keer de deur voor uit. Dat vindt Jordan vast niet pretttig.’
Er ging een steek voor me heen. Echt Piet. Die dacht overal aan. ‘Ach, die jongen is wat gewend.’
Hij knikte nog een keer. ‘Dat weet ik.’ Er gleed een merkwaardige glimlach over zijn gezicht. ‘Ik moet je iets vertellen.’

Wordt vervolgd

Cor Snijders