Lizzie's Verhaal 75

Twee dagen was ik druk met interviews en rende van hot naar her. Ik had geen tijd om aan Piet te denken en toen belde hij!
‘Hoi Lizzie.’
‘Hoi Piet.’ Ik probeerde achteloos te klinken. Alsof we elke dag belden. Ik deed dat zo goed dat Piet niets hoorde. Anders had hij wel vragen gesteld of er iets was en of het wel goed met me ging.
‘Ik wilde je iets vragen?’
Ik staarde naar mijn mobiel. Zou die vrouw bij hem zijn? Lagen ze misschien samen in bed? Ik verdreef die beelden. ‘Wat?’
‘Ik moet een paar dagen weg. Ik denk een week, maar dat weet ik niet zeker. Zou jij mijn plantjes water willen geven en de post uit de gang op tafel willen leggen, alleen als het niet te lastig is.’
Er schoot een hete vlam van jaloezie door me. Hij ging een week op vakantie met die vrouw en dan mocht ik de plantjes water geven! Gloeiende! Ik greep de rand van de tafel voor houvast, slikte, had opeens overal jeuk, liet de mobiel bijna uit mijn tengels vallen en had de grootste moeite om gewoon te klinken. Ik slikte nog een keer, kneep mijn mobiel bijna tot moes en staarde naar buiten. ‘Natuurlijk Piet.’
‘Fijn,’ zei hij. ‘Ik weet niemand anders en wist dat je ja zou zeggen.’
Ik hield de tafel zo stevig vast dat ik meende het hout te horen kraken. ‘Komt dik voor mekaar, Piet.’
‘Ik moet je natuurlijk nog wel een en ander vertellen over de planten.’
Ik staarde gespannen naar mijn mobiel. ‘Ja?’
‘Kun je morgenavond?’
‘Natuurlijk, Piet.’
Toen ik het contact had verbroken voelde ik me stom, achtelijk en zielig. Ik ging Piet zien. Maar ik kwam alleen maar om te horen welke plantjes hoeveel water moesten!

Wordt vervolgd

Cor Snijders