Lizzie's Verhaal 71

Nou, werken voor de krant ging natuurlijk gewoon door. Ik vertikte het Daniel te vertellen wat me dwarszat en probeerde zo gewoon mogelijk door de telefoon te klinken. Maar ik had absoluut geen zin naar de opening van een nieuwe banketbakkerszaak te gaan of het jubileum van een kinderdagverblijf te verslaan. Ik zat met mijn hoofd ergens anders. Ik zag alleen maar Piet door de drukke winkelstaat lopen met zijn arm om die vrouw. En dan zag ik alleen maar hun achterkant. Alleen al van die kant zag die vrouw er goed uit, die was beslist knap. Die twee hadden diezelfde avond nog in bed liggen rommelen. Zeker weten! Piet had natuurlijk alles wat ik keer op keer had uitgesteld nu bij die vrouw gevonden. Ik was hem kwijt en dat zorgde voor een akelig hol gevoel. Hoe lang kende ik hem? Wat hadden we allemaal niet meegemaakt? Hoe had hij me niet geholpen? Ik kon het me niet voorstellen dat hij een ander had! Wat zou hij zeggen als hij mij tegenkwam? Zou hij nog gewoon doen? Of gelijk losbranden dat hij een ander had, dat ze binnenkort gingen trouwen, dat ze samen naar woonruimte zochten en druk bezig waren een liefdesbaby te maken…
Ik was met mijn ziel onder de arm maar op weg gegaan naar die bakkerszaak. Daar trakteerden ze op lekkere gebakjes. Daar had ik absoluut geen trek in. Eigenlijk was er niets dat me kon bekoren Ik moest mijn uiterste best doen gewoon te doen en dat viel niet mee. Ik sprokkelde wat informatie bij elkaar, keek even rond, vond het allemaal van een hoog truttigheidsgehalte en luisterde niet naar de speech die een of andere hoge meneer afstak. Ik ging kwaad en ontevreden naar huis en toen zag ik Piet fietsen.

Wordt vervolgd

Cor Snijders