Lizzie's Verhaal 64

‘Daar kan ik voor zorgen,’ antwoordde Lies snel. ‘Ik vraag wel een kopie van de arbeidsovereenkomst.’
Ik wist wat ze wilde. Mensen zoals zij krijgen alles voor elkaar. Ze liegen alles aan elkaar vast. Het was niet zo moeilijk om bij iemand zo’n vel papier te ritselen met haar naam erop. En ze kon ook zo ergens bij V&D in een gejat pakje rondlopen en doen alsof dat haar baan was. Mensen zoals zij gaan ver.
Ik besloot een poging te wagen. ‘Mag ik hier eens rondkijken?’
Even was het doodstil. Plotseling hoorde ik weer geluiden die bij de buitenwereld hoorden. Het was net of de hele flat had meegeluisterd en nu opeens overdreven duidelijk maakte dat ze met allerlei belangrijke dingen bezig waren.
‘Natuurlijk. Maar waarom? Geloof je me niet?’
Ik bedacht dat ik dit zelf ook gezegd zou hebben. Speel het spel. Geef niet eerder toe tot je er niet meer omheen kunt. ‘Nee. Ik geloof niets. Je moet een pak op je donder hebben. Ik ken die spelletjes. En ik wil nu weten hoe het zit.’
‘Ik weet dat het een zootje is,’ gaf Lies toe. ‘Maar ik ben druk en kom bijna nergens aan toe.’
‘Nee, je bent druk je geld te verzuipen.’ Ik begon rond te lopen. Voor ik het wist was ik bij de keuken en stapte naar binnen. Ik zag hetzelfde tafereel als een paar dagen geleden. Zelfs die drankfles stond nog op tafel.
‘Wat een bende!’

Wordt vervolgd

Cor Snijders