Lizzie's Verhaal 61

Ik stond trillend van de zenuwen voor de verveloze voordeur en loerde door het geribbelde glas naar binnen. Niets te zien. En waarom had ik de zenuwen! Lies moest de zenuwen hebben! Zij belazerde de zaak. Ik drukte op de bel.
Iemand kwam de gang in. Dat vertelde het donkere silhouet dat ik waarnam door het ribbeltjesglas. De deur werd opengedaan. En daar stond Lies. Een donkerrode trui boven een spijkerbroek. Ze zag er goed uit, het haar pas gewassen, een gezonde kleur op haar gezicht, maar met schrik in de ogen, maar die verdween snel.
‘Lizzie!’
Ze stapte over de drempel en omarmde me. ‘Je komt precies op tijd. Ik ben helemaal van slag. Maar kom eerst binnen.’
Ik maakte me kwaad los, kwam mee naar binnen en zag de kale gangvloer waar linoleum het had afgelegd tegen het beton. Er zaten hier en daar merkwaardig zwarte plekken. Lies trok me mee naar de kamer. In de hoek stond een kleine tv geluidloos MTV uit te braken.
Ik keek naar Lies. ‘Wat is er dan?’
We stonden tegenover elkaar. Als ze dan geen folders rondbracht, wat deed ze dan? Mijn geld opmaken? Ze had mij bedonderd!
‘Ze hebben ingebroken! Ze hebben een doos papieren meegenomen. Ze dachten natuurlijk dat er geld in zat.’
‘Ingebroken?’ Ik kon me niet voorstellen dat een inbreker hier naar binnen zou gaan. Er viel hier niets te halen. Zelfs voor die tv zouden ze hun neus ophalen.
‘Ik ben al mijn afschriften kwijt.’ Lies keek me wanhopig aan.
‘Volgens mij zit jij een potje te liegen!’ Ik keek haar kwaad aan. ‘En hoe zit dat met dat illegaal wonen?’

Wordt vervolgd

Cor Snijders