Lizzie's Verhaal 57

‘Wie? Hoe heet ze?’ De beheerder van het slonzige kantoor waar mensen folders kwamen halen om ze te verspreiden, keek me vragend aan.
‘Ze heet Lies. Ze is heel slank. Ik ben destijds samen met haar hier geweest.’
‘Er werkt hier geen vrouw. Het zijn allemaal kerels.’
‘Maar ze heeft hier wel gewerkt!’
De beheerder haalde de schouders op. ‘Dat is dan een tijd geleden.’
Ik keek hem ongelovig aan. ‘Weet je ook niet meer dat we hier samen zijn geweest?’
Hij bekeek me nauwkeurig. ‘Ja, nu je het zegt kan ik dat me nog wel herinneren. Jullie moesten samen overleggen, weet ik nog. En dat andere mens was net een gratenpakhuis. Nogal zenuwachtig.’
‘Die bedoel ik.’
‘Nou, die heb ik al een tijd niet meer gezien.’
Ik stond daar en wist plotseling hoe Hooggesloten zich lang geleden gevoeld moest hebben toen ik allerlei fantasieverhalen op papier had gezet. Nu overkwam het mij. Maar ik had wel elke maand trouw de huur van een flat betaald. Ik bedwong een hartgrondige vloek. Ik moest naar Lies toe, haar met de waarheid confronteren en alle hoeken van de kamer laten zien, dat moest ik!
‘Nou, bedankt, dat weet ik dan ook weer.’
‘Heeft ze je belazerd?’ Hij keek me vragend aan.
‘Zoiets,’ ontweek ik.
‘Daar leek ze me ook het type voor,’ knikte hij. ‘Ze deed haar best er netjes uit te zien, maar die tanden in d’r bek…’
‘Daarom kon ze alleen maar hier terecht.’
Ik fietste bij dat slonzige kantoor vandaan en voelde me absoluut verslagen.

Wordt vervolgd

Cor Snijders