Lizzie's Verhaal 53

‘We hebben cijfers binnengekregen over het aantal daklozen,’ zei Daniel. ‘Alleen in deze plaats is het aantal meer dan verdubbeld. We willen daar meer over weten. Ga eens een paar van die mensen interviewen. Neem geen genoegen met: dat weet ik niet meer of: dat is te lang geleden of: ik heb geen zin daar over te praten. Nodig ze uit om iets te eten of betaal iets wat belangrijk voor ze is. Je krijgt budget. Sleep er wat uit!’
Ik had bij wijze van spreken dagenlang omzichtig om die mail heen gelopen. Ik had er helemaal geen zin in. Ik wist genoeg van die wereld. Het is geen leven. Je bestaat niet. Mensen kijken naar je alsof je melaats bent. Ze ontwijken je. Je bent van een ander ras.
Ik dacht even aan Lies. Maar die was nu geen geschikt onderwerp. Ik maakte een deel van de huur over en nam me iedere keer voor haar eens op te zoeken. Maar dan was ik weer te druk. Dan was er weer iets anders. En er waren ook momenten dat ik absoluut geen zin had.
Ik dacht aan de zwervers op de markt bij de container. Ik zag drie gezichten die misschien wel interessant waren. Een ouwe vent met een baard. Een jonge knul met zenuwachtige bewegingen en een vrouw met strak naar achteren gekamd haar en een hautaine gezichtsuitdrukking. Hoe meer ik aan ze dacht hoe meer ik fantaseerde wat er met ze gebeurd kon zijn zodat ze nu op straat rondhingen.
Op een morgen trok ik de stoute schoenen aan en fietste naar de markt.

Wordt vervolgd

Cor Snijders