Lizzie's Verhaal 51

Ik had Lies bijna twee maanden niet meer gezien. Ik had drie keer geld overgemaakt om haar financieel te ondersteunen met de huur. Dat ging automatisch. Ik kon het best missen omdat mijn columns goed liepen en ik ook andere stukken schreef en door Daniel voor alles en nog wat werd gevraagd. Ik was populair bij mijn lezers.
Het was goed dat ik haar zo lang niet meer had gezien. Het bestaan van Jordan en mij was weer op orde gekomen zoals wij dat gewend waren. Maar er knaagde iets. Ik wilde haar zien. Vragen hoe het er mee ging. Of ze al een andere baan had. Of die financiële ondersteuning nog nodig was. Kijken hoe ze haar flat had ingericht.
Dus belde ik haar mobiel. Die stond uit. Een dag later belde ik weer. Het ding stond nog steeds uit. Was dat ding niet opgeladen? Was haar beltegoed op? Moest ik er naar toe? Ik maakte me er druk om. Deed kribbig tegen Jordan. Kreeg voor de eerste keer ruzie met mijn eigen zoon en maakte het binnen vijf minuten weer goed.
Gloeiende, ik moest Lies zien en wel nu! Ik stapte op de fiets, een haastig gekochte tweedehands, omdat Lies mijn fiets nog had, reed de straat uit maar keerde om en zette het rijwiel weer in de schuur. Waar bemoeide ik me mee! Lies was druk bezig haar eigen bestaan vorm te geven. Lies zou wel contact met mij zoeken als het zover was. Waar maakte ik me druk over.
‘Nou,’ zei ik tegen mezelf. ‘Wist je dat er in deze stad talloos veel woningen onderverhuurd worden en dat daar dik geld aan wordt verdiend?’
‘Dat slaat nergens op, Lizzie,’ zei ik boos tegen mezelf. ‘Hou nou toch eens op!’
Maar er was iets dat ik had gezien en dat bleef zeuren. Maar ik wist niet wat.

Wordt vervolgd

Cor Snijders.