Lizzie's Verhaal 49

Leugen en bedrog,’ herhaalde ik de twee woorden. ‘Vertel me daar eens meer over.’
De wethouder grinnikte en liep de werkplaats in. Hij bleef staan bij een grote steen waar een werknemer met een speciale zacht zoemende elektrische beitel bezig was een tekst uit te hakken. De man keek niet op of om, hij was volkomen geconcentreerd bezig.
‘Als je dit ziet,’ knikte hij, ‘dan bestaat er niets eerlijker dan een vakman die iets maakt wat je kunt zien. Het kost veel geld. Er wordt moeite, energie en ervaring in geïnvesteerd.’
Zijn ogen knepen iets samen. ‘Politiek is liegen, belazeren, handenschudden, ondertekenen en een vuil spel spelen. Soms lijkt het op hoogstaande regelarij, maar meestal is het de slechtst passende compromis tussen geld en macht.’
Ik zei niets. Ik luisterde. Hier sprak iemand de waarheid. Maar ik wilde details.
‘Wist je dat er bijvoorbeeld in deze stad talloos veel woningen onderverhuurd worden en dat daar dik geld aan wordt verdiend?’
‘Daar heb jij mee te maken gehad?’
‘Daar had ik een stokje voor willen steken. Het is erg lastig. Je moet overal voelhoorns hebben. Je moet het hebben van je contacten. De man die mijn plaats heeft overgenomen krijgt het erg lastig want je kunt het pas bestrijden als je stoten onder de gordel uitdeelt.’
‘Maar jij voelde je op je plaats, te midden van al dat gekonkel!’
Ik had het op een beschuldigende toon gezegd. Voordat we aan de toeters en bellen van grafstenen met video’s en muziek toekwamen wilde ik hem uit de tent lokken.
‘Ik kon je wel vermoorden, toen, maar ik ben blij dat ik daar niet meer zit.’
‘En die neigingen heb je hier niet?’
Hij keek me nu koud aan. Eindelijk kwam er iets van de wethouder terug die ik kende. ‘Nee, juffrouw Lizzie.’
Dat juffrouw Lizzie zat me dwars, maar ik wist zo snel niets beledigends te verzinnen.
‘Zullen we nu eens naar ons stukje marktaandeel gaan kijken,’ stelde hij voor.

Wordt vervolgd

Cor Snijders