Lizzie's Verhaal 48

De wethouder keek me op een eigenaardige manier aan. We staarden de hal in waar mensen druk bezig waren gevoelige teksten in harde steen te beitelen. In de hoek klonk het snerpende geluid van een steenzaag.
‘Ik ben blij dat ik wethouder af ben.’
Ik keek hem ongelovig aan. ‘Kom nou, dat geloof ik niet. Je was er precies op je plaats.’
‘Was.’ Hij keek me neutraal aan en stond daar ontspannen in de deuropening van de werkplaats, een directeur tevreden met zijn bedrijf.
‘Leg uit!’
‘Alleen om dat toontje zou ik je als wethouder haten.’ Er gleed een raar glimlachje rond zijn mond. ‘Het is irritant, uitdagend, drammerig zelfs.’
‘Weet jij hoe je overkwam?’
Hij verwaardigde zich nu een superieure glimlach. Hij wierp opnieuw een blik door de werkplaats en keek me toen weer aan. ‘Ik heb een idee, maar het interesseert me werkelijk geen bal. De wethouder die jij kent, bestaat niet meer. Ik ben hier tevreden. We doen het goed, we zijn een stukje markt aan het veroveren en mijn mensen staan achter hun produkt.’
‘Opnieuw marketingtaal,’ zei ik nonchalant. ‘Wat was er mis met dat wethouderschap?’
‘Jij hebt me in diskrediet gebracht met dat verrekte onderzoek. Daarna kon ik niet meer aanblijven.’
‘Dan was het nodig. Wethouders dienen niet in diskrediet gebracht te kunnen worden.’
Hij lachte. Het klonk echt. Hij was niet van zijn stuk te brengen.
‘Waarom geloof ik nou niet dat je dat geen pijn deed?’ vroeg ik.
Plotseling keek hij anders. ‘Juffrouw Lizzie, het was een pokkebaan. Het is politiek en dat is altijd leugen en bedrog.’
Eindelijk begon ik hem te geloven.

Wordt vervolgd

Cor Snijders