Lizzie's Verhaal 47

Door zijn verzaligde glimlach keek de wethouder me nu verwonderd aan alsof hij dacht dat hij me niet goed gehoord had. ‘Pardon?’
‘Je kunt iemand die dood is niet vasthouden. Wat u hier doet is een herinnering commercieel uitbuiten.’
Hij keek me verbluft aan. Toen kwam die innemende glimlach weer terug. ‘Dat is een goeie, mevrouw Lizzie, die zal ik onthouden.’
‘Marketingtaal tegenover realiteit,’ beet ik hem toe. ‘Laten we het zeggen zoals het is.’
‘Wilt u misschien een kop koffie?’
‘Ik zou een rondleiding leuker vinden!'
Even kneep de wethouder zijn ogen samen alsof hem iets dwars zat. Toen was hij weer de vriendelijkheid zelf. ‘Maar natuurlijk.’
We liepen traag naar de werkplaats.
‘Ik wil natuurlijk niets liever dan dat u hier weggaat met het gevoel dat we zinvol bezig zijn, dat we niets hebben te verbergen en dat we dat ook terugvinden in uw tekst,’ zei de wethouder.
‘Wat zou een bedrijf als dit te verbergen kunnen hebben?’ vroeg ik koel.
‘Ik bedoel, dat we eerlijk toegeven dat we dik verdienen aan de wensen van de klant. We gaan overal op in.’
‘Zoals een steen met muziek?’
‘Ja. En of dat nu de Kermisklanten zijn of Bach, dat maakt ons niet uit als de klant dat wil.’
‘Loopt u geen risico dat het de goede naam van het bedrijf aantast?’
‘Misschien. Maar er is heftige concurrentie. We moeten wel.’
Ik keek hem aandachtig aan. Het werd tijd voor vuurwerk. ‘Is dit nu echt de baan die u zich als ex wethouder gewenst had?’

Wordt vervolgd

Cor Snijders