Lizzie's Verhaal 4

Ik ben gebeld door iemand van de redactie. Ik was zo zenuwachtig dat hij drie keer zijn naam moest noemen. Daniel Lang. Hij had van die kennis gehoord dat ik verbaal nogal tekeer kon gaan en vroeg me of ik dat ook op papier kon?
Wat moest ik nou? Af en toe heb ik van die uitschieters. Ik zei voorzichtig dat ik dat kon proberen maar ik trilde helemaal. Hij moest er om lachen en stelde me voor een stukje te schrijven, onverschillig waarover, een soort column, dan kon hij dat beoordelen en als het wat was kwam het in de krant. Betaald.
Hij maakte me lekker met een bedrag waarvan ze bij de Hema beslist wit wegtrekken.
Ik kon nog net: ‘Meen je dat nou?’ tegenhouden.
Maar hij voelde het wel. ‘Als de lezers het leuk vinden, als daarmee kranten verkocht worden, dan is het dat waard.’
Ik heb beloofd dat ik mijn best ga doen. Vanmiddag kwam ik Piet tegen. Ik vertelde hem van die column. Hij vond het geweldig. Hij vroeg me gelijk mee naar de film.
Ik was zo opgefokt door alles dat ik geen nee en geen ja durfde zeggen.
‘Kan niet joh, ik moet die column nog schrijven,’ stamelde ik.
Piet liep weg met een blik dat hij het begreep. Maar ik snapte mezelf niet.

Van dezelfde schrijver: Vox
Een uitgave van Free Musketeers

Mysterieus, ontroerend maar vooral spannend!
Op het moment dat Harmjan de zwarte Toyota Land Cruiser kalmpjes het grote parkeerterrein van de supermarkt opdraaide, links en rechts kijkend, zoekend naar een parkeerplaats, alert op mensen met winkelkarretjes en hier en daar kinderen die zomaar voor de auto konden opduiken, zag hij opeens een bekende gestalte en schrok.
Die nonchalante houding, die blik waarvan je niet wist of hij je wel echt zag en dan die slungelige, afhangende schouders: Vox?