Lizzie's Verhaal 25

Ik wist meteen wat de wethouder bedoelde met zijn héél opmerkelijks. Ik reageerde beheerst. ‘Je mag wel even binnen kijken,’ nodigde ik hem uit. ‘Dan kun je dat opmerkelijks zien. Mijn zoon Jordan in diepe slaap. Ik zorg goed voor hem. Hij is inmiddels vijf en een schat, maar daar heb je vast geen oog voor. Ben je nu klaar? Ik ben moe, ik heb honger en ik moet nog van alles doen.’
‘Jordan, juist, die bedoelde ik.’
‘Vertel het vast aan mijn lezers, dat scheelt mij de moeite. Vertel ze dat een ongehuwde moeder die alles van het leven gezien heeft, toneel speelt om geld te verdienen en dat zoiets niet strafbaar is. En als jij dat niet doet, dan kom ik zelf wel met die onthulling, maar ik heb liever dat een onbetrouwbare, onsympathieke wethouder dat doet. Dan leren ze je ook eens van een andere kant kennen. Ik maak gelijk een foto van Jordan in diepe slaap, dat vinden mijn lezers vast prachtig.’
Het was weer even doodstil. Verdomd, het leek wel of de hele flat meeluisterde.
‘Dat ga ik zeker doen,’ klonk de wethouder. Maar nu klonk hij anders. Net alsof hem de wapens uit handen waren geslagen.
‘Nou, schiet dan op,’ sneerde ik en stapte naar binnen. Ik sloot de deur en wist dat ik nu Daniel moest bellen. Ik moest die bal voor zijn.