Lizzie's Verhaal 19

Goeie goden. Het sleutelwoord is erfpacht. Er moest iets binnen drie dagen geregeld worden. En dan die foto in de krant van de wethouder in dat café met die louche figuren!
Daniel lag gillend achter zijn computer. Hij mailde me in hoofdletters!
‘Lizzie, je bent een top journalist! Je hebt die eikel te pakken! Ik wil je kussen. Ze kunnen dat project wel vergeten. Dat park en die kerk mogen helemaal niet worden verkocht. Je hebt eruit gesleept wat erin zat.
‘Dat niemand dat nou wist,’ antwoordde ik nuchter.
‘Omdat ze veel te druk waren met graven.’
Ik dacht aan de schitterende paadjes in het park, aan die prachtige kerk, juist zo mooi vanwege dat achterstallige onderhoud. Groen waar het niet groen moest zijn, grijs waar het moest glimmen, met verweerde muren en een deur waaraan je geschiedenis aflas.
‘We hebben er een advocaat op afgestuurd,’ zei Daniel. ‘Die weet precies wat hij moet doen. De wethouder kan het schudden!’
Ik vond het prachtig. Ik kreeg ook salarisverhoging. Maar ik moest ook denken aan de rare blik van die wethouder. Ik wist het zeker dat het een gevaarlijk man was.