Lizzie's Verhaal 13

Ik heb Daniel duidelijk gemaakt dat ik weer gewoon columns wil schrijven en geen onderzoeksjournaliste wil zijn. Hij vroeg me wanhopig wat daar nu op tegen is? Ik deed het zo goed. Maar ik blijf erbij. Een stukje schrijven? Prima. Grappig zijn op papier? Geen probleem? Wat bijten, sarren, pesten, iemand op z’n kop zitten? Dat doe ik gewoon. Wat feiten? Ik tover ze boven tafel. Maar dan moet het wel ophouden. Want nu beginnen ze aan alle kanten aan me te trekken. Die gezellige wethouder belde me boos op: dat ik nu niet moest denken dat ik het gewonnen had. Hij adviseerde me koeltjes ermee te stoppen. Daniel belde me en vroeg ongeduldig waar het volgende stuk bleef. En de radio blijft ook maar zeuren. Op de een of andere manier hebben lezers mijn telefoonnummer te pakken gekregen en nu krijg ik iedere keer een belletje dat uitmondt in een steunbetuiging. Ze zijn allemaal zo enthousiast. Maar eerlijk gezegd wordt het me langzamerhand teveel.