Lizzie's Verhaal 12

Radio zus en zo wil me spreken. Ik schrok me dood. Ben ik opeens het middelpunt rond park en kerk.
‘Uw stem telt, mevrouw. U wordt gehoord.’
‘Ammehoela! Niks uitzending en vragen. Ik ben columniste, meer niet.’
‘Maar u vindt het toch ook belangrijk dat dit stukje cultuurhistorie wordt bewaard?’
Echt, zo noemden ze het. Het is gewoon een fijn parkje met een vijver waarin wat zwanen dromen en soms zie je kikkers. Er is jaren geen onderhoud gepleegd dus kon de natuur haar gang gaan. Het ziet er uit als een klein paradijs.
‘Jawel, maar ik ben schrijfster, geen spreker en ik wil geen interview.’
‘U heeft een hoop lezers achter u staan, u zou nog meer bereik krijgen als uw stem gehoord werd.’
Ik maakte kregelig een einde aan het gesprek. Dat heb je met die media. Voor je het weet is de hele wereld van jouw wel en wee op de hoogte en dat wil ik niet. Een stukje schrijven is mooi, er geld mee verdienen schitterend, maar het moet ergens ophouden. Ik ga Daniel vertellen dat ze er maar iemand anders moeten opzetten.