Kronkel: De tijdige horlogemaker

De horlogemaker deed zijn jas aan en stond klaar om te vertrekken. Hij gaf zijn lieve vrouw een kus en ging het huis uit.
Toen hij bij de bushalte stond, keek hij op zijn Seiko horloge. Bijna twee voor half drie.
De bus stopte op tijd, half drie precies. De horlogemaker stapte in, groette de buschauffeur en liet hem zijn strippenkaart stempelen.
De buschauffeur stempelde precies 3 strippen. Dat wist hij, dat was iedere zondag hetzelfde.
“Zondagmiddag half drie, vaste prik. Altijd op tijd, nietwaar.” zei de buschauffeur.
De horlogemaker knikte en liep naar een stoel achter in de bus, vlak bij de deur.
De bus trok op en reed verder.
Even verder stopte de bus, en de buschauffeur zei in de microfoon: “Toussaintstraat. Passagiers uitstappen.” Hij keek naar de de horlogemaker, hij wist dat hij hier zou uitstappen.
De horlogemaker belde aan bij nummer 24, een groot herenhuis.
De deur werd geopend door een chique dame in satijnen negligé met charatel.
“Kom gauw binnen.” zei de dame. Ze was duidelijk bang dat iemand ze samen zou zien.
Hij keek op zijn Seiko en stapte naar binnen, hing zijn jas op en liep door naar de woonkamer. Hij zette zich neer in een ruime fauteuil.
Ze zag er goed uit.
“Kopje thee?” vroeg ze.
“Graag.”, zei hij. Hij ging wat losjes zitten.
“Zal ik er wat afrodisica bij doen, dit keer?” vroeg ze.
“Dat lijkt me goed, als het trekken maar niet te lang duurt.” gniffelde de horlogemaker.
Even later kwam ze binnen. Een blad met twee grote theekopjes en een kannetje.
Terwijl zij inschonk, vroeg hij: “Waarvoor kom ik deze zondag? Waar schort het dit keer aan?”
“Mijn horloge moet opgewonden worden.” zei zij met een verleidelijke glimlach, en trok lichtjes aan de charatel.
Hij nipte aan de thee en zei: “Ik zal het een beurt geven. Een goede beurt. Misschien met een beetje olie erbij dit keer.” Hij ging nog wat meer onderuit zitten.
Ze keken elkaar aan en het leek alsof de tijd stil stond.
Zij zetten allebei de thee neer. Hij liep naar haar toe en draaide aan het knopje. Zijn kleine wijzer werd groter, bijna op de 12 uur stand.
Na een tijd pakte hij haar hand en ze verdwenen in de slaapkamer.

Precies om twee voor half vier stond de horlogemaker weer bij de bushalte van de Toussaintstraat.
Om half vier stopte de bus en stapte hij in.
“Goede middag, weer op de terugweg? Allemaal gelukt met de klokken gelijkzetten?” vroeg de buschauffeur.
De horlogemaker knikte en liep weer naar zijn stoel achter in de bus, vlak bij de deur.
Hij keek op zijn Seiko. Tevreden haalde hij adem. Precies op tijd.
Daarna sloeg de tijd één seconde over. Het was namelijk een schrikkeljaar.