Kreukel: Jack de Slipper

(Kleine wijziging)

Het stel woonde vierhoog in zo'n typische portiekflat. Zij was een oudere dame, een goedkope blonde pruik op omdat heur haar was uitgevallen, dikke rode lipstick op de lippen, een zilverkleurige bril. Tamara had iedere dag een andere bil op. Zij was net Dame Edna. Zij dronk een groot glas port.
“Ik doe mijn sloffen of slippers niet aan, hoor. Als je dat maar weet.” zei zij bits.
“Nee, hoeft ook niet.” antwoordde hij een beetje verwijft. Hij dacht alleen: 'Ik krijg je nog wel.'
Hij ging geïrriteerd een roddelblaadje zitten lezen. 'Dan moet je het zelf maar weten', dacht ie.
“Lief, ik voel zo'n beklemmend gevoel.” zei zij met haar hand op de borst.
“Waar dan, love?” vroeg hij een beetje ongeïnteresseerd. Hij keek of hij nog in het blaadje stond, terwijl hij een slokje van zijn whisky nam.
Hij, ook een oudere heer met verkeerde bril, felblauw chiletje, grote gespriem om de middel, en slippers aan. Jack had altijd slippers aan. Hij liep altijd met slippers in hun flat. Zij vond het een tic.
“Nou, hier zo.” antwoordde ze, en wees op haar borst.
“Heb je misschien te snel trap gelopen na het boodschappen doen?” ging hij verder. Hij lette eigenlijk niet echt op haar. 'Waarom wou ze nou geen slippers aan doen? Om hem te plezieren' dacht hij bijna hardop.
“Nee, lief.” zei Tamara. “Ik heb helemaal geen boodschappen gedaan. Maar het is niet goed, hoor. Ik voel het. Hier.”
Jack keek half over het rioolblaadje en zei: “Het zal heus nog wel meevallen, love.”
Hij kon nu niet blijven zeuren over die slippers. 'Waarom wilde ze dat nou niet?' dacht Jack. Hij moest het altijd zo vaak en nederig vragen. Maar ze deed het domweg niet. Verdomme, ze deed het niet.
Hij dwaalde helemaal weg met zijn gedachten. Die luchtige voeten. Zo lekker klepperen op die rabbatdelen. Heerlijk. Iedereen kon het dan horen, zelfs de buren. Fantastisch.
Tamara zakte onderuit in de grote stoel met bloemen. De laatste adem blies ze uit.
Haar pruik zakte schuin op haar hoofd. Haar hele vrouwelijk was plotseling verdwenen.
Toen haar bril op de grond viel, merkte hij haar pas weer op.
“Tja, je hebt ook wel een beetje aan jezelf te wijten.” zei hij hardop.
Jack belde impulsief 112. Er ging nu snel iets gebeuren, er moest nu snel gehandeld worden. Hij ging naar de berging beneden en haalde een grote zaag uit de kast. Jack liep snel weer naar boven. Niemand had hem gelukkig gehoord.
Jack begon te zagen. En toen hij klaar was, deed hij haar hoge laarzen aan. Niemand zou het doorhebben. Alles netjes opgeruimd.

Na de begrafenis kwam Jack droevig in z'n flat. Het was een prachtige bijeenkomst geweest. Mooie verhalen, veel tranen en veel bloemen. Tamara was goed herdacht. Ja, die eer had hij haar bewezen.
Het klaarde nu wat op in zijn hoofd. En nu tijd voor wat anders….
Jack pakte de grote weckfles uit de drankkast. Hij zette de fles op de tafel in de zitkamer. Twee voeten met slippers in sterk water.
“Ja schat, vroeger wilde je nooit slippers dragen. Maar nu wel!”
Hij zette een langspeelplaat op. Met tapdance muziek, 'Walking in the rain', van Fred Astaire.
Jack genoot zich te pletter. Hij danste wild. Klepperdeklep. Klepperdeklep, gingen de slippers.
Jack keek naar de fles, terwijl hij danste. Het water in de fles bubbelde wat. Haar voeten deden mee.