Kreukel: De piqué biljartspeler

(paar kleine wijzigingen)

Een oude man kwam de kroeg binnen, groette de barman en ging aan een tafeltje zitten. Het was zo een donkerbruine buurtkroeg met van die dikke tapijten op de tafels, waar het stof en sigarettenas is ingekropen. Alleen boven de twee biljarttafels hingen lampen om het spel goed te kunnen zien.
Hij zwaaide naar verschillende mensen, die aan het spelen waren. Bij het wachten staken de meeste een peuk op, daardoor was het mistig van de rook.
“Mag ik een neutje, Jopie?” vroeg de oude man aan de barman.
“Tuurlijk, Henkie. Komt eran.”
Waarom ze elkaar met verkleinwoorden aanspraken was niet duidelijk. Ze kenden elkaar in ieder geval al heel lang. Jopie kwam iedere dag voor het avondeten een neutje halen.
Henk zette de oude Claere op een bierviltje op tafel. “Deze is extra lekker koud. Goed voor het bloed. Geniet er van, Henk.”
Henk genoot van het spel met die drie ballen op de groene mat. Meestal gaf hij ongevraagd commentaar, in de trend van “Je moet niet zoveel effect onderin geven, niet zoveel trekken.”, of “Speel ‘m nou eerst via de lange band, joh.”, of “Leg die keu nog eens rustig tussen je vingers.”, of “Nee joh, geen piqué doen. Het is hier geen circus.”
Vroeger kon Henk heel goed biljarten. Hij had een prijzenkast vol.
Een tweede oude man liep de kroeg binnen. Ook hij groette de barman. De barman wees in de richting van Henk. Hij draaide zich om en kwam naar Henk toelopen.
“Nou, Henk, dat is ook toeval zeg.” zei de oude man.
“Wat leuk om jou te zien, joh.” zei Henk en hij gaf de oude man een hand. “Hoe is het ermee, Bert?”
“Nou, met mij allemaal goed. Ik mag niet mopperen, hoor. En met jou dan?”
Henk antwoordde: “Het gaat wel aardig. Het is niet altijd makkelijk, soms mis ik haar wel erg.”
“Ik ken dat. Het gaat nooit echt over maar het slijt wel een beetje. Kom je hier vaker?”
“Jazeker.” zei Henk. “Iedere dag. Even een borreltje voordat ik ga eten. Toch nog een beetje gezelligheid, he.”
“Zullen we dan maar eentje doen?” vroeg de oude man.
“Lijkt me goed. Gezellig. Zullen we aan de bar gaan zitten?” reageerde Henk.
Henk pakte zijn borrelglaasje op en liep samen met de man naar de bar. Ze schoven allebei op een kruk.
“Nou, doe er dan nog maar een.” richtte Henk zich tot de barman. “En voor hem ook een. Jij drinkt toch ook wel een neutje?”
“Ja, hoor. Heerlijk. Glijdt zo lekker door je strot, en daarna brandt je hele keel. Heerlijk”.
De twee oude heren waren aan het bijpraten. Het was duidelijk dat ze een hoop hadden in te halen. Ze namen nog een drankje.
Na een tijd zei de oude man: “Nou, Henk. Leuk je gesproken te hebben maar ik moet ervan door. Het ga je goed, kerel. En tot de volgende keer.”
Ze namen afscheid, en de oude man verdween.
“Zeg, Jopie, wat krijg je van me?” vroeg Henk aan de barman.
“Vijftien euro, Henkie. Speciale prijs, voor jou. Dat weet je.” De barman glimlachte en veegde een bierglas droog met een oude, vieze theedoek.
Henk liep na het betalen de kroeg uit.
Vrij snel daarna kwam een vrouw de biljartkroeg in en sprak nogal in paniek: “Er ligt een oude man op de stoep, hier vlak voor de deur. Kan iemand helpen? Ik weet niet wat ik moet doen.”
De lange barman sprong over de bar heen en rende naar buiten. Hij zag Henk languit op de stoep liggen. De barman en de vrouw tilden Henk op, sleepten hem de kroeg in en zetten hem op een stoel.
“Wat is er nou allemaal aan de hand, zeg?” reageerde Henk. “Laat me nou toch los, joh.”
“Maar je lag languit op de stoep. Die mevrouw dacht dat er wat ergs aan de hand was.”
“Nee, er is helemaal niks aan de hand, Jopie. Ik heb toch gewoon netjes betaald?” vroeg Henk een beetje piqué.
“Klopt, alles betaald. Jij betaald altijd alles op tijd.” zie de barman. “Blijf nog maar heel even zitten en dan kun je zo aan de piepers.”
De vrouw wachtte totdat ze zeker wist dat alles goed met Henk ging.
Na een minuut of vijf stond Henk op, groette de barman opnieuw en liep de kroeg weer uit. Nu kwam hij niet meer terug.
“Ja, mevrouw, dat krijg je als je een vriend van vroeger tegenkomt in de kroeg. Normaal neemt hij één neutje, en dan kan hij precies van hier naar huis lopen. Door die gezelligheid met zijn vriend heeft hij er nu drie gehad, en dat is teveel. Dan komt hij blijkbaar niet meer thuis.” legde Joop uit.
“Vriendschap is toch iets heel moois.” zei de vrouw een beetje cryptisch.
“Klopt helemaal. Maar niet als je het mengt met alcohol.” sprak Joop.
De vrouw liep naar buiten en de barman veegde het borrelglas van Henk en zijn vriend schoon met de oude, vieze theedoek.