Kreukel: De onderontwikkelde fotografe

(paar aanpassingen)

De vrouw sloot de deur definitief achter zich. Jaren had ze een winkel gehad in het centrum van het dorp. Ze griende terwijl ze de sleutel omdraaide en klemde de sleutelbos in haar hand. Daarna zakte ze van verdriet in elkaar. De fotografe keek voor de laatste keer naar de prachtige met foto's gevulde lijstjes in de etalage. Ze ging tegen de gesloten deur op de grond zitten.
“Die verdomde crisis.” zei ze een beetje voor zich uit pratend. “De banken worden wel geholpen, wat grote met arbeidstijdverkorting, maar de kleine winkel op de hoek, ho maar. En de minister maar roepen dat dit de economie ten goede komt. Een trui voor de winter. Ja, voor de rijke managers van de banken wel, ja. Maar voor mij? Niks, helemaal niets, nog geen stuiver.”
Een voorbijgangster zag dat ze aan het huilen was en sprak haar aan: “Gaat het wel goed met u, mevrouw? U praat in zichzelf, mevrouw.” Ze keek om zich heen maar er was niemand in de buurt te zien. Ze hurkte voor de fotografe.
“Kan ik u misschien helpen? Nu zie ik het. U bent toch van die fotowinkel hier?” vroeg de vrouw en ze legde een hand op haar schouder.
“Jazeker. Mijn tent is nu failliet. Ik moet de deur sluiten. Niemand koopt hier meer wat. Allemaal de schuld van die verkeerde hypotheken.” snikte de fotografe verder.
“Nou, dat zal toch nog wel meevallen.” probeerde de vrouw de fotografe moed in te spreken.
“Wawawahoe.” snikte de fotografe. “Dat valt helemaal niet mee. Het is allemaal afgelopen. Jaren er hard voor gewerkt. Drie medewerkers zijn ontslagen, geen brood meer op de plank. Ik kan verdomme mijn eigen hypotheek ook niet meer betalen. Het valt helemaal niet mee.”
De vrouw schrok ervan: “Zo bedoelde ik het nou ook weer niet.” Ze ging staan.
Zij had net gelezen dat het kabinet een pakket aan maatregelen had genomen om de economie er weer bovenop te helpen. Dat had ze dan toch verkeerd ingeschat, de economie blijft dan toch een lastig ding.
“Nee, dat begrijp ik ook wel.” zei de fotografe. “Ja, sorry. Ik zit er helemaal doorheen.” Zij ging ook staan.
“Nou, ik hoop dat u het verder wel weer kunt redden.” zei de vrouw, ze wilde haar ondersteunen.
“Dank u, dat u zo meeleeft. Ik red het wel weer.” loog de fotografe. Ze loog omdat ze de vrouw, die ze niet kende, niet tot last wilde zijn.
De vrouw pakte haar boodschappentas en liep rustig verder, uit beeld.
De fotografe keek verward om zich heen, en verzekerde zich er van dat ze niet gezien werd. Ze opende de winkel en ging naar binnen, sloot de deur achter zich. Ze liep naar de donkere kamer en trok al haar kleren uit. Ze smeerde zich wild in met gelatine. De fotografe ging voor een spiegel staan en schreef woorden op haar lichaam met een kwastje gedompeld in zilverbromide. De eerste training fotografie ging nog door haar hoofd: het Griekse woord phootos voor licht, en grafein voor schrijven. Nou, dat zou ze eens even fijntjes doen. Schrijven voor het licht!
Nadat de fotografe klaar was met alles optekenen, kroop ze op de ontwikkeltafel en deed ze de ontwikkellampen aan. De woorden werden langzaam zichtbaar. Daarna ging ze liggen in de grote verticale flexi-spoelbak om de resten af te spoelen. Ze liet zich daarna langzaam opdrogen.
Voor de spiegel zag ze dat het er goed uitzag. Wel verwilderd maar goed. Het gaf aan hoe ze zich voelde. Dit was haar boodschap aan de wereld.
Toen ging ze naar buiten, deed de deur weer op slot, hing een bordje op de deur met de tekst: 'Wegens faillissement wordt deze tent gesloten. Het werpt een schaduw op de beschaving in ons land. Een onderontwikkelde beschaving. Heeft u nog vragen? Bel de minister van Financiën van dit land.'
De fotografe gooide de sleutelbos kwaad tegen de deur en liep weg.
Een huisvrouw die boodschappen aan het doen was, zag de blote vrouw en zei tegen haar vriendin “Moet je kijken, die vrouw. Wat een schande, ze loopt gewoon bloot door het winkelcentrum. Het lijkt wel of er tekst op haar lijf staat?! Kun jij het lezen?”
“Aan mijn lijf geen polonaise meer!” zei de vriendin hardop. Ze kon het nog net lezen.
De fotografe ging de hoek om, om nooit meer terug te keren.