Kreukel: De knijpende fysiotherapeut

(paar kleine aanpassingen)

Iets voor acht gaat de man de praktijk binnen, hangt zijn jas aan de kapstok en kijkt in het afsprakenboek.
“Het is weer aardig volle bak vandaag.” mompelt de oude fysiotherapeut.
In de wachtkamer zitten verschillende mensen een beetje te bladeren in tijdschriften, over natuur, auto's en roddelbladen.
Hij strompelt door naar de kleine keuken, schenkt zich een mok met sterke koffie in en gaat zijn behandelkamer in. De fysiotherapeut trekt een lang stuk papier van een rol en legt dat op de behandeltafel. Hij is al aardig oud maar kan zijn werk niet goed opgeven.
“Mevrouw Krampje?” roept hij vragend naar de wachtkamer.
De oudere dame ziet er wat verfomfaaid en een beetje verhit uit. Ze begint onmiddellijk haar bovenkleding uit te trekken als ze binnen is. Dat is ze zo gewend van de vorige keren. De kleren legt ze keurig gedrapeerd op een stoel.
“Gaat u maar eerst op deze kruk zitten, dan zullen we eens even kijken.” zei de peut.
De fysiotherapeut raakt haar aan met zijn koude handen. Ze begint helemaal te rillen, ze raakt zelfs een beetje opgewonden van die aanraking.
“Dat voelt misschien een beetje naar aan.” geeft de fysiotherapeut aan. Zij denkt: “Nou, dat valt wel mee, hoor.”
Hij pakt haar bij de arm en begint die te draaien. Met de ene hand houdt hij vlakbij haar borst haar bovenlichaam stil, met de andere draait hij haar arm.
“Oe, oei.” zegt mevrouw Krampje zacht, een geluidje van genot. Het is zo lang geleden dat iemand haar daar heeft aangeraakt.
“Nou, het is al een stuk soepeler. Ik zal u straks wel wat oefeningen mee geven. Dat komt helemaal weer goed, mevrouw.” probeert de peut haar gerust te stellen.
“Komt u maar. Gaat u nu maar op uw buik liggen, dan zullen we de rest eens even bekijken.” geeft hij haar de opdracht.
De oudere dame kruipt op de behandeltafel en legt haar hoofd in het gat van de behandeltafel.
“En hoe gaat met uw rug, sinds vorige keer?” vroeg de peut.
“Gaat steeds beter, hoor. De massage helpt wel, hoor. Maar het is nog niet helemaal weg.” antwoordt zij. Ze draait zich naar hem om en geeft een ruime glimlach. Het lijkt er op dat hij dat niet ziet.
“Goed, dan gaan we beginnen. Ik zal de apparatuur even aansluiten.” verduidelijkt de peut.
Hij sluit elektroden aan op de huid, onder in de rug. Vlak voordat hij de apparatuur aansluit, knijpt hij haar voorzichtig in haar billen. Zij rilt weer even.
Iedereen in de stad kent deze peut als de billenknijper. En dat is nou precies waarom mevrouw Krampje hem wilde hebben voor haar therapie. Ze heeft zelfs speciaal naar hem gevraagd bij het maken van de afspraak.
“Gaat het zo, mevrouw? Geen branderig gevoel?”
“Nee, gaat helemaal goed.” zegt de oudere dame.
De oude fysiotherapeut strompelt de behandelkamer uit en wil zich een tweede mok koffie halen. Hij hoest behoorlijk maar niemand die het hoort of ziet, en daarna zakt hij in elkaar.
Mevrouw Krampje ligt volop te genieten, volledige ontspanning, bij het luidruchtige snorren van de apparatuur.
Ja, hij weet hoe hij dat moet doen.

Buiten op de begraafplaats staan slechts een paar mensen om de kist. Een oudere dame is uitbundig aan het huilen, het is mevrouw Krampje. Ze kan het niet laten de hele tijd te denken aan die geweldige handen van de man, die net overleden is. Hij was fantastisch.
Ze kijkt met een treurig gezicht naar zijn grafsteen waarop geschreven staat: “Wasknijper”.