Kraaien in de morgen

Hij is nog niet verleden tijd
Gezien ik zelf nog enigszins in leven ben
Met mijn ogen dicht, daar zie ik hem
Zittend, lachend, sprekend
Hij zegt iets over de aard van mensen
En hij walgt ervan

Rondom hem wordt het land steeds groener
Ik hoor de vogels in de hemel groeien
Dan slikt de nacht de avond in
Bijna is het tijd de honden los te laten op het land
Dan steekt hij onverwachts zijn hand uit in het duister
Omvat hij mijn vingers en doodt ze bijna
Strompelen wij over ongelijke grond

Ik wacht, ik pieker en ik luister
Naar het opgaan van de zon
Denkend aan mijn vader
Sta ik op en wandel even later
Door een blauwe morgen met wat kraaien.

Andreas Blender..