Kikimora

Ik was elf toen ik samen met mijn moeder verhuisde naar een nieuw huis. Papa was net overleden ten gevolge van een slagaderbreuk. Zo plots. In de morgen kreeg ik van hem nog een zoen, in de avond nam ik afscheid van hem in het mortuarium. Ik mis mijn vader, mis onze gesprekken. Mama is zelden thuis, ze werkt twee jobs om onze gezinnetje te onderhouden. En thuis slaapt ze veel en zegt ze weinig. Gelukkig hebben we Lou nog, onze hond. Lou is een beige labrador én mijn beste vriend…

‘Goed, je hebt je boterhammen?’ ‘Ja mams’. ‘Prima, dan zie ik je vanavond’ Mams kuste me vluchtig op het voorhoofd. ‘Recht naar school’, riep ze nog terwijl ze de keuken uitstoof. ‘Ja mams’, zuchtte ik haar nog na. Met alle respect voor mijn mams, ze werkt hard, maar het huishouden lag er weer bij alsof een bom was ontploft. Ok, ik hoor jullie al denken dat ik elf ben en ook mijn steentje mag bijdragen en ik ga daarmee akkoord. Maar als elfjarige heb ik ook het recht nog kind te zijn en gewoon wat rond te hangen. Zodoende at ik mijn ontbijt verder op en liet ik de vuile afwas gewoon staan. Ik had nog tijd na school en na mijn huiswerk om dit alles op te ruimen. Het was immers vrijdag, en dan werkt mijn moeder een dubbele schift in het restaurant. Ik gaf Lou nog een dikke kus en vertrok.

Toen ik die avond thuiskwam kon ik mijn ogen niet geloven. De vuile borden die op de keukentafel stonden lagen bijna allemaal in scherven op de grond. Meteen wierp ik een kwalijke blik naar Lou toe. ‘Wou je de restjes weer opeten Lou?!’. Met haar staart tussen haar benen verstopte Lou zich in haar mand. Ik sakkerde maar door terwijl ik de boel schoonmaakte. Eens klaar liep ik naar de woonkamer om de televisie aan te zetten. Lou keek me nog steeds niet aan. ‘Koppigaard’, siste ik haar toe. Toen ik terug de keuken wou inlopen stopte ik abrupt bij de deuropening. Mijn hart klopte veel te hard en met wijd gespreide ogen bekeek ik wat net was gebeurd. Alle keukenkasten stonden wagenwijd open. Een gevoel van onbehagen nam zich meester van mij. ‘Mama?’. Maar er volgde geen antwoord. ‘Mams ben je thuis?’. Niets, geen enkel geluid antwoordde mijn prangende vraag. Vliegensvlug sloot ik alle kastdeuren. Geen seconde langer bleef ik in de keuken. Ik liet het licht branden en nestelde me in de zetel. Van daaruit had ik zicht op een gedeelte van de keuken. In kleermakerszit begon ik mijn huiswerk af te werken. Wiskunde! Bah, dat is nu het ergste dat je mij kunt aandoen. Wiskunde.

Net toen ik goed geconcentreerd bezig was trok iets mijn aandacht op. Het was alsof iets razendsnels door de keuken stapte. Ook Lou had het gemerkt want ze hief ogenblikkelijk het hoofd op. Ik legde mijn boeken opzij en stapte voorzichtig naar de keuken toe. Wat ik daar zag tartte alle verbeelding. Opnieuw stonden alle keukenkasten open. Het tafellaken was scheefgetrokken en de fruitmand stond klaar om op de grond te vallen. Ik liep achteruit de keuken uit. Mijn blik liet de keukenruimte niet los. Ik stapte naar de telefoon en drukte mama’s nummer in. Na de derde toon sloeg haar gsm over op het antwoordapparaat. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nu wel schrik begon te krijgen. Lou zelf was verhuisd van haar mand naar de deuropening van de keuken. Ze lag daar gewoon te kijken alsof ze iets opwachtte. Het visitekaartje van mama’s werk lag in de gang. Ik liep naar de kast om het kaartje te zoeken, ik zou me veel beter voelen eens ik met mams had gesproken. Het is toen dat ik Lou hoorde jammeren. Ik versteef van angst. ‘Lou, wat scheelt er?’ Lou bleef doorjammeren en ik hield het niet meer uit. Voorzichtig sloop ik terug naar de woonkamer. Alle foto’s en schilderijen gingen nu scheef en de televisie stond op sneeuwbeeld. Het ruisen ervan was om gek te worden. Lou had zich verstopt onder de grote eettafel. Dat deed ze enkel toen ze bang was, bijvoorbeeld als het donderde. Maar nu donderde het niet. Razendsnel toetste ik het nummer in van het restaurant. Er werd ogenblikkelijk opgenomen. ‘Restaurant ’t Alternatief, goedenavond’, klonk een vriendelijke stem. ‘Hallo Nily hier, kan ik mijn mama spreken a.u.b.?’. ‘Nily, natuurlijk, ik haal haar even voor jou’. Die paar seconden dat de vriendelijk stem niet hoorbaar was leken eeuwen te duren. ‘Nily?’. De stem van mijn moeder, eindelijk. ‘Mama, er gebeuren hier rare dingen, je moet naar huis komen nu!’. Uit onmacht begon ik te wenen.

‘Nily, het restaurant zit propvol meid, ik kan hier nu echt geen weg en….’ De verbinding werd verbroken. Op dat eigenste ogenblik begonnen de schilderijen en fotokaders door de lucht te vliegen. Ik hoorde de keukenkasten open en dichtslaan. Ook mijn huiswerk vloog door te lucht en kwam met een smak tegen de muur terecht. Papa’s foto werd van de muur weggeblazen mijn richting uit en viel pardoes naast mijn voeten in scherven.

‘Lou, kom hier nu!’, tierde ik terwijl ik de trap oprende richting mijn slaapkamer. Lou liep direct achter mij aan. Eens de kamer binnen sloot ik de deur en ging achter mijn bed zitten. Lou stevig naast mij. Beneden werd het stil en ik hield mijn adem in. Lou hield het hoofd schuin om beter te luisteren en toen hoorde ik het ook. Voetstappen op de trap. Langzaam, maar krakend en piepend hoorde ik ze naderbij komen. Mijn hart klopte in mijn keel, ik begon luid te schreeuwen. ‘Ga weg!’. ‘Laat ons met rust!!’. Ga weg!’. Toen werd er luid op de deur gebonkt en ik plaatste mijn handen op mijn oren om het niet meer te horen. Lou begon te blaffen. Toen werd opeens alles stil….

‘Nily?’, dat was de stem van mama. Ik opende de kamerdeur en liep bijna vallend van de trap in mijn moeders armen. ‘Wat is er hier gebeurd ?’ hortend en stotend deed ik haar het hele verhaal. Nog diezelfde avond zijn we vertrokken naar een motelletje in de buurt om nooit meer terug te keren naar dat “spookhuis”. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat daar is gebeurd of wat dit alles heeft veroorzaakt. Maar in ding weet ik zeker, ik was die avond bijlange niet alleen…

Nathalie Vilain

Kikimora : is een vrouwelijke huisgeest. Zij gaat na of de woning goed wordt onderhouden. Zo niet kan ze agressief worden. Er wordt gezegd dat en persoon die Kikimora spinnen ziet binnenkort gaat sterven….