In lyrische extase

ik voelde klanken
op de weg
een stuk klavier
speelde chaos
van papier
zonder schrift

in dissonanten
naderde apocalyps
met af en toe een
hemels intermezzo
tussen treden
die ik heb gemist

wanklank bleek
al lang refrein in
dreunende verwarring
het tekstuele werd gerapt
in stroboscopisch licht op
een magisch virtuele set

stemmen hadden
het gezicht van
alle werelddelen
ogen slechts gericht
op hen die euforie
uit pillen deelden

ik ben hen snel
voorbij gegaan
de naamlozen
in lyrische extase
voor de hemel zal ik
mij nog moeten haasten