In civilisatie gist

ik zie donkere
massa’s bewegen
zonder enig contrast

voel het zuigen
van de kloven die
gestolen tijd uitbuiten

daar schuiven
vele panelen hun
lang verleden bestaan

formeren decor in
chaos en afgrijzen uit de
ondergang van paradijzen

revolutie zal
geen geschiedenis
schrijven over het leven

daar gaat de strijd voort
om de podium plaatsen
tot ver in het hedendaagse

want in civilisatie gist
het binnenste van de hel
tonelen wisselen snel