Hans doet modern 003
3360106360_b86bdcc742.jpg
3360119946_9e81b9d844.jpg
3359286655_49755e3d36.jpg

Het is woensdagmorgen, kwart over twee, en ik zit achter de computer een verhaaltje te schijven. Een belachelijk tijdstip, u hebt helemaal gelijk. Maar ja. Wat moet een mens?
Het overkomt me vaker dat ik in de nacht van dinsdag op woensdag de slaap niet kan vatten. Dan heb ik gerepeteerd met mijn bandje en zit mijn hoofd nog vol muziek.
Soms kan ik het nog steeds niet geloven. Ik speel in een écht bandje. Van jongs af aan droomde ik daarvan. Op de één of andere manier heeft het geduurd tot mijn jeugd al geruime tijd achter mij lag voor ik die jongensdroom waar kon maken.
Nu is het gelukt. Hoera. Bijgevolg doe ik geen oog meer dicht.

Het eerste uur is er feitelijk nog niet zoveel aan de hand. ‘Slaap je niet, dan rust je toch.’ Dat zeiden mijn ouders vroeger altijd als ik uit bed kwam omdat ik niet slapen kon. Direct gevolgd door: ‘Ga maar weer terug naar je bedje.’
Nu weet ik dat het gewoon een truc was om me af te poeieren, maar wie weet zit er een kern van waarheid in.

Na een uur heb ik niet héél sterk de indruk dat ik tot rust gekomen ben. Sterker nog, ik word alleen maar onrustig van dat domme liggen zonder resultaat. Ik raak nu in het stadium waarin ik boos begin te worden. Ik ben bekaf, maar de slaap wil niet komen. Die opwinding staat een goede nachtrust natuurlijk behoorlijk in de weg. Misschien als ik een stukje lees?
Ik knip mijn nachtlampje aan en lees een paar bladzijden uit een boek dat al weken op mijn nachtkastje rondlummelt. De letters dansen voor mijn ogen en dringen geen van allen tot me door. Na een kwartier vraag ik me af wat ik nu eigenlijk heb liggen lezen en moet mezelf het antwoord schuldig blijven. Ik knip het lampje weer uit en ga woelen.
Dat is ook niks. Zo maak ik Mieke nog wakker.
Rond tweeën doe ik wat ik al meteen had moeten doen. Ik sta op.
Tja, en dan?
Lezen… mneuh.
TV-kijken? Waarnaar? Op dit tijdstip valt er, ondanks 33 kanalen, te kiezen uit Tellsell en contactadvertenties.
Nee, ik moest maar eens even achter de computer kruipen. Ik heb me voorgenomen vandaag een stukje te schrijven en dat is er overdag met alle drukte niet van gekomen.

Zo.
Het stukje is af. Het is inmiddels bijna half vier. Ik zou hondsmoe moeten zijn en zonder verdere problemen in slaap moeten kunnen vallen.
Maar niets hoor…
Ik ben klaarwakker! Fit als een hoentje.
Ik snap er niets van.
Of zou je van jeugddromen óók uitrusten?